Kriebeldekriebel

 Eigenlijk heb ik het ieder jaar weer. Na de feestdagen, januari is voorbij en ja hoor, dan begint het te kriebelen.

'Bijna lente', fluistert het in mijn hoofd, ook al liggen er nog restjes sneeuw en vriest het nog dat het kraakt.
Voordeel is dat half februari meestal hier in Hongarije het voorjaar heel langzaam maar zeker begint. En het is alsof de tuin roept naar me: 'waar wacht je nog op?Zaaien met die hap'
En ook al had ik me voorgenomen om mijn ongeduld te negeren dit jaar, het gaat echt niet. Ik moet en ik zal.
Dus potgrond, zaadjes, bakjes en los gaan in mijn tuinschuurtje.
Eerst maar eens voorzichtig beginnen op de vensterbank.
Ik weet: eigenlijk is het nog te vroeg.

En toch kan ik het niet laten...

  

 

Winterwonderland in de trein

 De winter was al vroeg begonnen, hier in Hongarije.  In november kregen we al de volle laag. Koud, sneeuw en das voor hier ook niet standaard. Meestal begint dat ook pas in januari. Maar ondanks dat we onze portie best al wel gehad hadden, besloot meneer winter nog even voor een tweede ronde te gaan en wel in heel Europa. Wij kijken uiteraard ook Nederlandse tv en het is toch wel opmerkelijk hoe de berichtgeving dan verschilde met de Hongaarse.

Al direct bij de eerste sneeuwvlok ligt heel Nederland plat. Van vliegveld tot NS, alles op zijn gat.

Gisteren besloot ik lekker eigenwijs de sneeuw te trotseren en met de trein naar de stad te gaan.
Onderweg kom ik onze buurman tegen, op zijn trekker bezig de gemeente een handje te helpen met sneeuwschuiven. Iedereen is zijn stoep aan het schoonmaken, wij hadden dat smorgens vroeg al gedaan. Hier en daar wordt een drankje genuttigd,  dat hoort er hier bij.
De trein was stipt op tijd, wel ingekort van twee naar één wagon, maar dat kon makkelijk want ik zat helemaal alleen in de trein, genietend van de sprookjesachtige plaatjes, de witte heuvels en bomen, de k9nijnen en herten die er altijd lopen maar nu veel meer opvallen natuurlijk.

Ook in de stad was het prima te doen, alles was sneeuwvrij gemaakt en zonder glijpartijen kon ik mijn boodschappen doen.

Ook de terugweg geen enkel probleem en thuisgekomen gniffelde ik om de berichtgeving in Nederland,  waar het hele leven stil leek te liggen. Oké, het is een ouderwets boemeltreintje wat maar een paar keer per dag heen en weer rijdt naar de stad. Maar voorlopig......hij rijdt wél!

Geboemel

 Sinds ik in Hongarije woon, ga ik  graag met de trein naar de grote stad.

Nou ja, trein… het is meer een boemeltje. Heel langzaam en maar een paar keer per dag. Het is dus niet dat als je m mist er na een kwartier weer een kans is. Je móet dus op tijd zijn.Maar geen probleem hoor, ik heb de tijd. Gewapend met mijn tas op wielen maak ik Kaposvár onveilig. Heerlijk: trein in, oortjes in, podcast aan, aan mij heb je geen kind.

Zo ook vorige week.

Normaal gesproken is de trein hier  stipt op tijd. Echt waar. Maar deze keer niet. De app meldde al snel: problemen. Resultaat: een half uur vertraging. En dat is hier geen kleinigheid en ik had twee keuzes: terug naar huis of wachten.Ik besloot het erop te wagen en gewoon te wachten.

En jawel hoor, daar was hij dan eindelijk. Ik zat net lekker, oortjes nog in, toen de conducteur binnenstormde en in rap Hongaars een voor mij niet te volgen verhaals afstak. Iets met problemen met de trein en iets met een bus in het plaatsje Mernye. De kern van het verhaal was me wel duidelijk: uitstappen bij het volgende station, daarna met de bus verder.

Prima. Geen probleem.

Dat had ik eerder meegemaakt. De treinen zijn stokoud, er mankeert regelmatig wat aan, maar ja voor een paar euro brengt ie je 45 kilometer verderop naar de stad.Dan mag je eigenlijk niet klagen. Dit is geen flitsend hippe trein, meer een museumstuk.

Maar toen begon het echte avontuur pas.

Na drie kwartier wachten op de bus  vertrokken we eindelijk. En die bus… die deed precies wat je van een bus kan verwachten. Elk dorp werd aangereden, met een flinke omweg natuurlijk, door allerlei dorpen heen waar ik nog nooit was geweest. Soort toeristsche attractie. Urenlang. Volledig zinloos ook, want er stapte natuurlijk niemand meer in. Wie gaat er nou na uren vertraging nog geduldig een station staan wachten?

Uiteindelijk kwam ik van een ritje van  een half, maar liefst drieënhalf uur later aan op mijn bestemming. 

Het was een lange dag. Maar ach… wel echt op z’n Hongaars

Oudjaar op zijn Hongaars

 Oudjaar. Dat vieren we hier in Hongarije natuurlijk ook.

Tenminste… anderen vieren het. Ik niet. Wij hebben namelijk helemaal niks met oudjaar. Ik houd niet van vuurwerk en ook niet van lang opblijven. Ik vond het altijd vreselijk. Maar sinds we hier wonen is het genieten. Geen verplicht opblijven, geen visite maar vooral: geen vuurwerk. Halleluja. Want onze honden zijn doodsbang.

Wat Hongaren wel doen?

Eten.

Heel. Veel. Eten.

En daar hou ik wel van.

Bij voorkeur wordt er in de tuin een varken geslacht.  Daarna wordt werkelijk alles gebruikt: worsten, gezouten hammen, gerookt vlees… Alle onderdelen van het varken eindigen op een bord.

Het is één groot feest: 

De mannen snijden, hakken en doen alsof ze precies weten wat ze doen.

De vrouwen koken en bakken dat het een lieve lust is.

Alles heerlijk traditioneel. En niemand vraagt zich af of het allemaal verantwoord is. Niemand zeurt of zeikt. Dit is gewoon hoe het gaat.

Hier kun je hier dus ook gewoon een big kopen bij de Aldi en de Lidl of de slager.

Gewoon. In de winkel. Tussen de aanbiedingen.

                      (Let vooral op het feestmutsje, hilarisch gewoon)

Dus als je zin hebt in een vuurwerkvrij oudjaar mét tradities

Dan weet je waar je moet zijn. 

Afscheid van Baco

Baco kwam per ongeluk in ons leven.En wel  via de Hongaarse buren, die een nestje Vizsla’s hadden. Niet zomaar een nestje: maar liefst tien pups. Wij boden aan om te helpen ze in Nederland te verkopen. Jan moest toch die kant op, dus dat leek een mooie oplossing. We zetten een advertentie op marktplaats in Nederland. 

Er kwamen drie serieuze reacties. Daarom kochten we drie pups van vijf weken oud, met het plan om ze bij ons verder op te laten groeien tussen de andere dieren. Ze werden toch al niet meer door de moeder gevoed, het gaat hier allemaal niet zoals in Nederland dus dat voelde als een logische stap.

Maar het liep niet zoals gepland. Een paar dagen voor Jan met de puppies naar Nederland zou vertrekken, brak één van de pups zijn pootje. Baco. De nieuwe eigenaar had geen interesse meer. En zo bleef hij bij ons. Geen twijfel of discussie, er kan altijd nog wel een hondje bij.

Achteraf gezien was dat de beste beslissing ooit.

Baco werd mijn grote vriend. Waar ik ook maar naartoe bewoog, hij liep altijd achter me aan of lag naast me. Nou meer op me. 

Al twee jaar geleden ging het langzaam slechter met hem. Lopen werd steeds moeilijker, opstaan werd een probleem. We zagen hem vechten, maar het ging niet meer.

De dierenarts kwam langs en er werd nog geprobeerd met medicijnen. We hoopten op verbetering, op meer tijd samen. Maar het mocht niet zo zijn. Uiteindelijk moesten we het moeilijkste besluit nemen: Baco laten inslapen.

Het is nu bijna een jaar geleden. Eerder kon ik er niet toe komen om hierover te schrijven. Het was simpelweg te moeilijk. 

Het huis is stiller zonder hem. En als ik een foto van hem zie, schieten nog steeds de tranen in mijn ogen.

Toeval bracht hem bij ons, maar wat hebben we van hem genoten.

Dag lieve Baco. Dikke kus.

Oma’s snoepschaaltje

 Als klein meisje kwam ik vaak bij mijn oma. Sterker nog, ik ben in haar huis geboren, mijn eerste levensjaar woonde ik met mijn ouders bij oma en opa in. Daar weet ik niks meer van, maar we verhuisden een straat verderop, dus ik kwam er dagelijks over de vloer. De kleuterschool, zo heette dat toen nog, was bij haar aan de overkant, dus ook vanuit de klas kon ik zo bij hen naar binnen kijken.

En zoals een echte oma had ook mijn oma altijd snoepjes. Snoepjes in een omaschaaltje met bloemetjes. Ik was dol op dat schaaltje.

Toen mijn oma overleden was, verhuisde het schaaltje naar mijn moeder. Weer snoepjes erin, nu voor mijn kinderen. Meer voor de show, want mijn moeder had een hele lade met snoep, maar toch pronkte het schaaltje in de vitrinekast.

En toen overleden mijn ouders en ging ik door het huis. De meeste spullen gingen weg, ik kon immer weinig meenemen, maar toen ik het schaaltje zag kwamen alle herinneringen aan mijn oma en mijn kindertijd weer terug.

Ik liet het in een doos naar huis sturen, in de hoop dat het schaaltje de 1400 kilometer zou overleven.

En nu staat ie bij mij. In mijn Hongaarse keuken.Met snoepjes. Voor mijn kleinkinderen.

De flessenbon

Bij jullie in Nederland was het al langer in gebruik, het retour brengen van blikjes, flesjes en glas. Wij hier in Hongarije lopen altijd een beetje achter, maar vorig jaar was het dan toch zover,ook hier werd het geïntroduceerd.

In het begin zat er nog geen statiegeld op de blikjes en flesjes, dus konden we er nog onderuit.

Even voor de duidelijkheid, blikjes,flesjes en andere verpakkingsmaterialen worden hier altijd al aan huis opgehaald, we hebben daar een  afschuwelijk lelijke grote  gele container voor. Dus wij hielden dat nog even aan.

Maar daarna ontkwamen ook wij er niet meer aan, met frisse tegenzin zamelden we de blikjes, plastic limonadeflessen en glazen flessen in. Heel lastig, want in de gele bak ging de hele flikkersebende  fijngestampt en plat erin, nu moet alles heel voorzichtig in een kratje gezet worden, want anders doet de scan het niet.

Mopperdemopper natuurlijk, want we wonen 45 km van de winkels af en wij gaan maar één keer in de veertien dagen naar de stad, dus we hebben een behoorlijke vracht leeg spul.

De eerste keer….vergeten mee te nemen. Elkaar de schuld gevend mopperden we ons door de winkels. Wat een gezeik.

De keer erna ( met de dubbele hoeveelheid uiteraard) liep de automaat vast.

Alarmbellen af. Mannetje erbij. 

En door…..

We zitten in de auto, op weg naar huis. Ik doe mijn hand in mijn zak. Flessenbonnetje!

Vergeten in te leveren. Zucht.

Lang verhaal kort….na nogmaals vergeten bonnetje, een keer verloren bonnetje, een keer in de automaat laten zitten is het vorige week voor het eerst gelukt: zonder dat het alarm afging, het bonnetje uit de automaat gehaald èn ingeleverd bij het afrekenen. Ha! We leren het heus wel.

Rollercooster

Beetje cliché klinkt dat, maar wel wat het was. 2024.

Het gevoel dat je in één jaar tien jaar ouder geworden bent.

Het heeft er flink ingehakt, de ziekte van mijn moeder, haar overlijden. Je vader die alleen achterblijft, ook ziek en invalide. De afstand van 1400 kilometer was ineens wel een probleem.

Het was de hel. 

Binnen vier maanden na mijn moeder, overleed ook mijn vader.

En ik had het er zó zwaar mee, dat had ik nooit gedacht.

Heen en weer geslingerd tussen schuldgevoelens ( ik had toch vaker moeten gaan), verdriet, maar ook opluchting dat verder lijden bespaard is gebleven.

Het huis moest in korte tijd leeg. Mixed emotions, wanneer je door de persoonlijke spullen van je ouders gaat. Het voelt zo raar. Ook weggooien van spullen die zij de moeite van bewaren vonden. Maar ook daar ontkom je niet aan.

Gelukkig ook de leuke dingen van het leven.

Een zoon die in mei getrouwd is, een zwangerschap bij de andere zoon met verwachting januari 2025, maar dan toch nog net voor dat afschuwelijke jaar om is op de valreep al een wolk van een kleindochter op tweede kerstdag. Een kerstkindje.

Kun je grotere tegenstellingen in één jaar tijd ervaren?

Dus toch nog snotterend, maar vooral blij en gelukkig het jaar afgesloten en op naar  2025.

Ik wens voor ieder een gelukkig, maar vooral gezondheid in het nieuwe jaar.