Oudjaar op zijn Hongaars

 Oudjaar. Dat vieren we hier in Hongarije natuurlijk ook.

Tenminste… anderen vieren het. Ik niet. Wij hebben namelijk helemaal niks met oudjaar. Geen goede voornemens, geen aftelstress, geen “nieuw jaar, nieuwe ik”. Gewoon: volgend jaar, zelfde chaos.

Wat wél fijn is: het is hier vuurwerkvrij. Halleluja. Voor dieren is vuurwerk namelijk pure horror, maar daar doen ze hier gelukkig niet aan. Geen knallen, geen flitsen, geen hond die zichzelf onder de bank parkeert alsof de wereld vergaat.

Waar ze hier dan wél groot fan van zijn?

Eten.

Heel. Veel. Eten.

Bij voorkeur wordt er in de tuin een varken geslacht. Gewoon, gezellig. Daarna wordt werkelijk alles gebruikt: worsten, gezouten hammen, gerookt vlees… Als het ooit “oink” heeft gezegd, dan eindigt het uiteindelijk op tafel.

Het is één groot feest: 

De mannen snijden, hakken en doen alsof ze precies weten wat ze doen.

De vrouwen koken en bakken alsof het een Olympische discipline is.

Alles heerlijk traditioneel. En niemand vraagt zich af of dit “wel handig” is. Dit is gewoon hoe het gaat.

Geen tuin of geen zin om zelf met een varken aan de slag te gaan? Geen probleem.

Bij de Lidl en de slager kun je hier dus ook gewoon een big kopen.

Gewoon. In de winkel. Tussen de aanbiedingen.

                      (Let vooral op het feestmutsje, hilarisch gewoon)

Dus nee, wij doen niet aan oudjaar.

Maar als je ooit zin hebt in een feest met vlees, tradities en nul vuurwerk…

Dan weet je waar je moet zijn. 

Afscheid van Baco

 

Sommige honden kies je bewust uit. Andere rollen per toeval je leven binnen. Baco hoorde duidelijk bij die laatste categorie en achteraf was dat toeval misschien wel het mooiste cadeau dat we ooit kregen.

Hij kwam bij ons via de buren, die een nestje Vizsla’s hadden. Niet zomaar een nestje: maar liefst tien pups. Wij boden aan om te helpen ze in Nederland te verkopen. Jan moest toch die kant op, dus dat leek een mooie oplossing.

Er kwamen drie serieuze reacties. Daarom kochten we drie pups van vijf weken oud, met het plan om ze bij ons verder op te laten groeien tussen de andere dieren. Ze werden toch al niet meer door de moeder gevoed, dus dat voelde als een logische stap.

Maar het liep anders.

Daags voor vertrek naar Nederland brak één van de pups zijn pootje. Baco. De nieuwe eigenaar had geen interesse meer. En zo bleef hij bij ons. Zonder twijfel, zonder discussie. Gewoon… bij ons.

Achteraf gezien was dat de beste beslissing ooit.

Baco groeide uit tot mijn grote vriend. Trouw, gevoelig en altijd in de buurt. Hij hoorde erbij, vanaf het eerste moment. 

Al twee jaar geleden ging het langzaam slechter met hem. Lopen werd steeds moeilijker, opstaan werd een probleem. We zagen hem vechten, stap voor stap, op zijn eigen manier. Tot de dag kwam dat het helemaal niet meer ging.

De dierenarts kwam langs en er werd nog geprobeerd met medicijnen. We hoopten op verbetering, op meer tijd samen. Maar het mocht niet zo zijn. Uiteindelijk moesten we het moeilijkste besluit nemen: Baco laten inslapen.

Het is nu bijna een jaar geleden. Eerder kon ik er niet toe komen om hierover te schrijven. Het was simpelweg te moeilijk. 

Het huis is stiller zonder hem. En toch is hij overal. In herinneringen, in kleine gewoontes, in momenten waarop het voelt alsof hij er nog steeds een beetje bij is.

Dat toeval jou bij ons bracht, heeft ons zoveel gegeven.

Je was en blijft mijn grote vriend. 

Dag lieve, lieve Baco. We hebben van je genoten. Dikke kus.

Oma’s snoepschaaltje

 Als klein meisje kwam ik vaak bij mijn oma. Sterker nog, ik ben in haar huis geboren, mijn eerste levensjaar woonde ik met mijn ouders bij oma en opa in. Daar weet ik niks meer van, maar we verhuisden een straat verderop, dus ik kwam er dagelijks over de vloer. De kleuterschool, zo heette dat toen nog, was bij haar aan de overkant, dus ook vanuit de klas kon ik zo bij hen naar binnen kijken.

En zoals een echte oma had ook mijn oma altijd snoepjes. Snoepjes in een omaschaaltje met bloemetjes. Ik was dol op dat schaaltje.

Toen mijn oma overleden was, verhuisde het schaaltje naar mijn moeder. Weer snoepjes erin, nu voor mijn kinderen. Meer voor de show, want mijn moeder had een hele lade met snoep, maar toch pronkte het schaaltje in de vitrinekast.

En toen overleden mijn ouders en ging ik door het huis. De meeste spullen gingen weg, ik kon immer weinig meenemen, maar toen ik het schaaltje zag kwamen alle herinneringen aan mijn oma en mijn kindertijd weer terug.

Ik liet het in een doos naar huis sturen, in de hoop dat het schaaltje de 1400 kilometer zou overleven.

En nu staat ie bij mij. In mijn Hongaarse keuken.Met snoepjes. Voor mijn kleinkinderen.

De flessenbon

Bij jullie in Nederland was het al langer in gebruik, het retour brengen van blikjes, flesjes en glas. Wij hier in Hongarije lopen altijd een beetje achter, maar vorig jaar was het dan toch zover,ook hier werd het geïntroduceerd.

In het begin zat er nog geen statiegeld op de blikjes en flesjes, dus konden we er nog onderuit.

Even voor de duidelijkheid, blikjes,flesjes en andere verpakkingsmaterialen worden hier altijd al aan huis opgehaald, we hebben daar een  afschuwelijk lelijke grote  gele container voor. Dus wij hielden dat nog even aan.

Maar daarna ontkwamen ook wij er niet meer aan, met frisse tegenzin zamelden we de blikjes, plastic limonadeflessen en glazen flessen in. Heel lastig, want in de gele bak ging de hele flikkersebende  fijngestampt en plat erin, nu moet alles heel voorzichtig in een kratje gezet worden, want anders doet de scan het niet.

Mopperdemopper natuurlijk, want we wonen 45 km van de winkels af en wij gaan maar één keer in de veertien dagen naar de stad, dus we hebben een behoorlijke vracht leeg spul.

De eerste keer….vergeten mee te nemen. Elkaar de schuld gevend mopperden we ons door de winkels. Wat een gezeik.

De keer erna ( met de dubbele hoeveelheid uiteraard) liep de automaat vast.

Alarmbellen af. Mannetje erbij. 

En door…..

We zitten in de auto, op weg naar huis. Ik doe mijn hand in mijn zak. Flessenbonnetje!

Vergeten in te leveren. Zucht.

Lang verhaal kort….na nogmaals vergeten bonnetje, een keer verloren bonnetje, een keer in de automaat laten zitten is het vorige week voor het eerst gelukt: zonder dat het alarm afging, het bonnetje uit de automaat gehaald èn ingeleverd bij het afrekenen. Ha! We leren het heus wel.

Rollercooster

Beetje cliché klinkt dat, maar wel wat het was. 2024.

Het gevoel dat je in één jaar tien jaar ouder geworden bent.

Het heeft er flink ingehakt, de ziekte van mijn moeder, haar overlijden. Je vader die alleen achterblijft, ook ziek en invalide. De afstand van 1400 kilometer was ineens wel een probleem.

Het was de hel. 

Binnen vier maanden na mijn moeder, overleed ook mijn vader.

En ik had het er zó zwaar mee, dat had ik nooit gedacht.

Heen en weer geslingerd tussen schuldgevoelens ( ik had toch vaker moeten gaan), verdriet, maar ook opluchting dat verder lijden bespaard is gebleven.

Het huis moest in korte tijd leeg. Mixed emotions, wanneer je door de persoonlijke spullen van je ouders gaat. Het voelt zo raar. Ook weggooien van spullen die zij de moeite van bewaren vonden. Maar ook daar ontkom je niet aan.

Gelukkig ook de leuke dingen van het leven.

Een zoon die in mei getrouwd is, een zwangerschap bij de andere zoon met verwachting januari 2025, maar dan toch nog net voor dat afschuwelijke jaar om is op de valreep al een wolk van een kleindochter op tweede kerstdag. Een kerstkindje.

Kun je grotere tegenstellingen in één jaar tijd ervaren?

Dus toch nog snotterend, maar vooral blij en gelukkig het jaar afgesloten en op naar  2025.

Ik wens voor ieder een gelukkig, maar vooral gezondheid in het nieuwe jaar.

Kippenbunker, kip ik heb je

 

Trouwe bloglezers hier kunnen het zich vast nog wel herinneren. De eerste jaren in ons geliefde Hongarije, leefden we samen met een heleboel dieren.

Ons uitgaanspunt was: ze moeten in principe los kunnen lopen, ruimte genoeg immers en ook functioneel.

We brachten onze teckels uit Nederland mee, die hadden we alvast. Twee ganzen kwamen erbij, voor de bewaking en de eieren. Kippen volgden, voor het vlees en de eieren.

Oh ja, de schapen. Voor de wol en het vlees. Varkens. Voor het vlees uiteraard. Ook nog eenden voor het kerstdiner, als je toch eend wil eten, dan maar eenden die een leuk leven gehad hebben.

Alle dieren liepen vrij. De ganzen en de eenden mochten ook af en toe in het zwembad zwemmen. Ook de teckels liepen ertussendoor, geen enkel probleem.

In het houden van varkens had ik me een ietsiepietsie vergist. In mijn idyllisch plaatje in mijn boerinnenhoofd zag ik ze gezellig rondlopen in de tuin. Dat hebben we een paar keer geprobeerd, maar varkens zijn niet te houden. Die lopen echt gewoon in één rechte lijn af op een muurtje en lopen gewoon door. Door de muur heen. Bakstenen wippen ze uit de voer of het veertjes zijn.

Dus die moesten toch in de stal blijven en een betonnen vloer moest de bakstenen vloer vervangen. Ze hadden nog steeds wel veel ruimte, maar dat was nooit mijn bedoeling.

uiteindelijk werden ze geslacht.

De schapen hebben we gedeeltelijk geslacht en een paar terug in de schaapskudde in het dorp gebracht.

De eenden werden kerstdiner en de ganzen werden vermoord op een nacht, waarschijnlijk door een marter.

De veestapel dunde uit, kippen en honden bleven over.

De kippen liepen heerlijk rond in de tuin, maar steeds vaker liep ik dode kippen te ruimen na een bezoek van vos of roofvogel. En daar werd ik heel verdrietig van. Dus kippen ook weg.

Nu, jaren kater waren we er weer aan toe. Naast honden ook kippen. Maar nu anders. We kregen een mooie ren van kennissen, die helemaal afgesloten kon worden door middel van gaas. Ook bovenop.

Tien meter lang dus prima voor een paar kippen.

We puzzelden de ren in elkaar, rondom gaas erop en kochten drie hennen en een haantje. Genieten. Alleen ernaar kijken naar het scharrelen gaf al zoveel genot, wat een rust.

Tot we ineens opschrokken door een heftig kippenalarm.

We renden naar buiten en tot mijn ontzetting was mijn teckel Zoë een hennetje aan het vermoorden. Hoe ze het voor elkaar had gekregen, geen idee, maar ze had gewoon het gaas losgetrokken.

Gelukkig maar één kip.

We hebben toen besloten volière gaas er extra omheen te bevestigen.

Het is een soort van kippenbunker geworden nu.

Maar nog steeds acceptabel in mijn plaatje. Een veilige plek voor mijn kipjes.

Its a girl, ma….

 Lieve ma en pa,

Het begint allemaal een beetje te landen, jullie zijn alweer een tijdje uit mijn leven. Maar nog echt niet uit mijn gedachten.

Hoewel ik weet dat jullie geen leuk leven meer hadden, blijft het toch moeilijker dan ik dacht.

Het zijn ook vaak kleine momentjes. Dan denk ik: dat zouden jullie mooi gevonden hebben.

Maar ook grotere dingen. Dave en Suus die getrouwd zijn. Bijna had je dat meegemaakt pa. Je verheugde je er al op. En mijn aankomende kleindochter die bij Nick en Lizzy verwacht wordt. Eindelijk een meisje in de familie, wat zou vooral  jij dat leuk gevonden hebben ma.

Je zou helemaal los gegaan zijn in het roze en de strikjes, als je dat had gekund nog.

Helaas, helaas, het mocht niet zo zijn.

En het vliegt me nog vaak aan, soms op de raarste momenten. Ook snachts in mijn dromen.

Het troost me dat ik weet dat jullie, behalve de laatste jaren, een fantastisch leven hadden. En dat jullie vertrokken zijn in de gedachten dat het met ons allemaal heel goed gaat.

En wij…..wij moeten verder met ons leven, André en ik.

En dat doen we ook. Jullie kunnen met een gerust hart uitrusten.

Dikke kus uit Hongarije.