Zwangerschapshormonen

 Zoë is zwanger. Nu zes weken, nog drie te gaan.

Haar buikje wordt dikker en dikker.

Papa Teus bekijkt het allemaal vrij nonchalant. Hij heeft het gewichtige werk gedaan, zijn taak zit erop, verder zoekt ze het zelf maar uit.

Ik wou Zoë nog opgeven voor ‘ Vier handen op één buik’, dat programma waar ongeïnteresseerde aanstaande vaders de meestal rokende teenermoeders aan hun lot overlaten. Maar het is niet nodig, Zoë heeft mij, ze rookt niet, is heel aanhankelijk door de zwangerschapshormonen en ik ben me aan het inlezen op internet.

Het is heel spannend, alles staat klaar.

Een kraampakket, een mand waarin ze kan bevallen, de rode lamp om de pups warm te houden, handdoeken en to-do-lijstjes.

Het is nu gewoon afwachten tot het gaat beginnen.....

Wordt vervolgd......

Wie oh wie........

Het is nu wel echt herfst. Heerlijk.

We zijn druk geweest met de najaarsklusjes.

Alle tuinmeubels zijn van hout en moesten in de lak. En we hebben er aardig wat dus dat was een hele toer.

De walnoten moesten worden geraapt want omdat het nog zo warm was steeds, moest toch het gras nog gemaaid worden en dan gaan de noten kapot, dus rapen maar.

We wilden nog wat veranderingen in de tuin, dus ook dat is in het najaar aan de beurt.

Nog een hekje hier, een struikje daar. Mijn trouw gestekte plantjes mochten allemaal een mooi plekje in de tuin opeisen.

De noten gedroogd en gepeld, de honden vonden het geweldig want ze zijn dol op walnoten.

Ik besloot een noten-rozijnen brood te bakken, je gaat dingen verzinnen he. 

Het lukte, hij stond heerlijk te geuren in de keuken op het aanrecht en we genoten van een snee warm notenbrood met roomboter.

Tot ik wat geroezemoes hoorde in de keuken.....

Nietsvermoedend lopen we de keuken in....aanrecht leeg....

Van de daders geen spoor, kon ook geen kruimeltje vinden. 

De teckels kunnen er onmogelijk bij, maar hebben waarschijnlijk dapper geholpen om in een recordtijd het slachtoffer te verorberen.

De dader is een van de Vizsla’s natuurlijk. Met die lange stelten kunnen ze overal bij. 

Geen idee wie van de twee, ze kijken me allebei onschuldig aan.

Ik heb ook werkelijk geen idee wie van de twee de dader is, ik moet meteen aan die reclame op tv denken van die grote hond die een klein hondje opeet en waarvan het baasje stamelt: ‘ dat doet ie anders nooit’....

Dus vandaag ga ik bakken....een noten-rozijnen brood. 

En die gaat heeeeeel hoog in de kast.

Oost-Indisch

 In het kader van gezond leven, zeker nu in coronatijd, besloten we maar eens een wandeling in te plannen.

We waren al streng toegesproken door zoonlief. Iedere dag vitamine D tabletje nemen, veel groente en fruit eten en bewegen.

Dus heel braaf luisteren wij naar het goede advies van degene die ik vroeger vertelde dat hij éérst zijn groente op moest eten voordat hij een toetje kreeg.

We wonen natuurlijk heerlijk hier en als je van wandelen houdt kun je je uitleven want de omgeving is prachtig en het bos grenst aan onze achtertuin.

Vijf honden aan de lijn uitlaten is sowieso geen doen, maar als je hier door een straat gaat lopen, gaat er een golf van blaffende honden door het dorp. Achter ieder hek zit gemiddeld één hond en ik kan jullie verzekeren, dat is geen feestje om langs te lopen.

Dus achteruit gaan is ideaal, ze hoeven niet aan de riem en je loopt zo het bos in en al loop je een uur, je komt nooit iemand tegen.

Maar achter onze tuin had in het voorjaar een boer besloten daar zijn koeien te laten grazen. Uiteraard zijn goed recht, maar daardoor konden wij helaas niet meer onze tuin uit. Er stond namelijk schrikdraad rondom. Het was wel een geweldig uitzicht voor ons, die koeien in onze achtertuin.

De honden moesten het dus doen met ons eigen terrein en dat is met 8000 m2 geen reden tot paniek.

Maar tot mijn vreugde waren de koeien alweer een tijdje ergens anders geparkeerd en gisteren besloten we erop uit te gaan en eens te kijken of het schrikdraad er nog was.

Dolblij renden de honden voor ons uit en ik bedacht al dat we zo vanzelf er waarschijnlijk wel achter zouden komen of er nog stroom op stond, want het hek was er nog. 

Op internet had ik gelezen dat je met een grasspriet kon testen of er stroom op staat en dus ging ik dat even testen. Niks!

Wat een feest! De Vizsla’s met hun lange poten waren in drie stappen weg, voor de teckels ging er een nieuwe wereld open, die waren nog nooit zo ver van huis geweest.

Uitgelaten renden ze alle kanten op en waar de Vizsla’s keurig iedere keer kwamen als we riepen, hadden de teckels iets van Oost- Indische bananenbomen in hun oren.

Het was een hele klus om de hele boel bij elkaar te houden.

Maar na anderhalf uur kwamen we weer thuis, gelukkig helemaal compleet met teckels en al en zowel wij als de honden vinden het voor herhaling vatbaar.

Gemekker

Ik sta ‘smorgens op en ineens realiseer ik me dat het alweer een tijdje donker is als ik opsta. Heerlijk. Ik weet het, ik heb weinig medestanders, maar ik ben dol op de herfst en de winter. Maar vooral dol op het wisselen van de jaargetijden.

Ik voel me lekkerder als het wat kouder is. Ik heb meer energie.

Mooi moment om ons te buigen over de lijst met najaarsklusjes.

Bomen verplaatsen en snoeien, stekken uitplanten.

Ik ben het hele jaar door stekken aan het maken. Dat moet wel want zo’n tuin van formaat kun je onmogelijk beplanten met planten van het tuincentrum. Niet te doen.

En het geeft ook extra veel voldoening, als ik de vlinderstruiken snoei, het snoeiafval op maat knip en in potjes zet en dan een jaar later een enorme struik weer staat te bloeien. Daar kan ik erg van genieten.

Gisteren waren we weer druk aan het werk, nieuw hek gemaakt( ja, alwéér) en planten aan het verplaatsen.

Volgens janos moeten er wieletjes onder iedere boom, plant of struik komen hier, want ik ben nogal ‘verplaatserig’. 

Ineens groot alarm, vijf blaffende honden kwamen eraan gerend achtervolgd door een geit! Waar die nou ineens vandaan kwam. Waarschijnlijk uit de kudde die een flink eind verderop loopt, maar zij was wel een heel erg eind uit de buurt dan.

Het kostte nog flink wat moeite om de geit mijn tuin uit te werken, we hoopten dat zij zelf terug naar de kudde zou gaan.

‘s Avonds staat er een man aan het hek, gewapend met een touw. De tamtam was al rond gegaan en hij had begrepen dat zijn vermiste geit bij ons ergens uithing.

Dus Janos samen met hem de geit gevangen en zo kwam zij weer terug in de kudde. En wij kunnen weer verder klussen😁

De rijdende rechter

 Leuk programma, ik kijk er regelmatig naar.

Wat opvalt is dat het onderwerp ‘Boom’, heel vaak voorkomt.

Ik vraag me altijd af waarom mensen met zo’n ieniemienie postzegeltuintje zoals ze in Nederland nou eenmaal vaak hebben, er dan zo’n enorme boom in planten. Je kunt op je vingers natellen dat dat problemen gaat geven.

Óf je moet hem goed onderhouden en steeds snoeien zodat je hem in toom kunt houden.

En je zult het geloven of niet, maar hier in het dorp hadden we óók zo’n akkefietje. Dus ook mensen met 4000 m2 grond hebben gezeur met een boom.

Aan de overkant stond een enorme coniveer-achtige boom, waarvan wij al eens tegen elkaar zeiden dat die wel erg uit de kluiten gewassen was. Bovendien houd ik niet van zulke bomen, ik vond het een oud lelijk ding, maar das persoonlijk natuurlijk. Maar we hadden er geen last van , het was puur een cosmetische ergernis.

Maar het huis ernaast werd verkocht en nieuwe bezems vegen schoon, de nieuwe buurman had wel degelijk last van de boom, want het ding drukte tegen zijn huis aan en zijn dakgoot lag vol met rotzooi uit die boom.

Dus hij moest weg, tot grote ergernis van de eigenares van de boom.

Maar gisteren ging het dan toch gebeuren en terecht, want wat een ding zeg.

Het ging met grof geschut en gaf een boel bekijks in ons dorp, waar doorgaans nooit iets gebeurt.

En kijk, achter de grote boom kwam nog zo’n lelijke half dooie boom tevoorschijn, dus ons uitzicht is er niet zozeer mooier op geworden, wel hebben we ineens veel meer licht.

Toch lekker opgeknapt en zonder tussenkomst van de rijdende rechter, gelukkig. 

Voor en na:

Logees....

 Eindelijk was het dan zover. Onze jongste zoon en schoondochter kwamen logeren.

Eigenlijk zouden ze in het voorjaar komen, tickets waren al geboekt maar toen....corona.

Dat was balen.

Natuurlijk is het maar klein leed, vergeleken bij de corona-ellende verder in de wereld, maar het was wel míjn klein leed natuurlijk.

Dus we hadden hielden angstvallig het nieuws in de gaten, zowel in Nederland als hier in Hongarije, bang dat de grenzen weer zouden sluiten. Maar gelukkig, dat gebeurde niet dus daar kwamen ze aan hoor.

En het was zoooo gezellig.

Lekker uren bijpraten, samen eten en drinken, spelletjes doen, zwemmen, knuffelen met de honden, vuurtje stoken, pizza’s bakken.

We hadden ook een dagje avonturenpark Kallandpark in Zamardi gepland, want het is nogal een sportief stel.

We waren er al vaak langsgereden, in de veronderstelling dat het voor kleine kinderen was. Wat ook wel zo was, maar het is ook voor volwassenen.

We bekeken de website en het filmpje op YouTube.

Gelukkig mocht je ook gewoon het park in en meelopen zónder in die touwen te moeten klimmen en over het water te hoeven slingeren.

‘Jullie doen toch ook wel mee?’, vraagt Lizzy nog.

Maar nee, daar trapten we niet in.

Ook de opmerking dat háár moeder dat wel zou doen, trok me niet over de streep.

We kwamen aan in het park en dan merk je ook echt dat je in een park in Hongarije bent. Parkeren gratis en lekker vooraan, het was helemaal niet idioot druk. Honden mogen gewoon mee en er heerst een gemoedelijke sfeer.

Nadat ze in de gordels gehesen waren en gewapend met helm en handschoenen naar de training liepen, was ik al heeeel blij dat ik niet hoefde.

‘Wij maken wel foto’s’.......

Wat trouwens al een uitdaging op zich was, want wij moesten dus ook naar boven klimmen, zónder bescherming he, maar daar hoor je me niet over.

Het was superleuk en absoluut niks kinderachtigs aan en Lizzy moest ook toegeven dat haar moeder dit ook niet gedaan zou hebben.

Met gevaar voor eigen leven hebben we dus foto’s en video’s gemaakt en een hele leuke dag gehad.

Aanrader voor iedereen met sportief ingestelde kinderen vanaf 3 jaar.

Ze zijn weer vertrokken, wat hebben we van ze genoten.....het is stil in huis......

Lizzy maakt een focaccia:

Even maskers op tijdens de uitleg in het Kalandpark:

Daarna aan het werk:

Lekker zwemmen met de honden:

Vuurtje stoken:

Prioriteiten stellen

Het was weer woensdag. Inmiddels is de gewoonte erin geslopen, op woensdag gaat de plattelandsvrouwenvereniging ( Dora en ik)op pad om boodschappen te doen, met het boemeltreintje.

Tassen mee, sleurkoffers mee en uiteraard mondkapjes, want hier moet je in de winkels en in de trein een mondkapje dragen, hoewel dat allemaal al aardig aan het vervagen is.

Zo ook de trein, vorige keer hoefden we alleen maar een mondkapje te laten zien, ik denk in geval van controle, deze keer werd er helemaal niet naar gevraagd. Niemand droeg er één.

Gelukkig, het is hier alweer een tijdje behoorlijk warm en dan is zo’n mondkapje geen feestje.

We slenteren met onze sleurkoffers achter ons aan naar het terras en ploffen neer. Heerlijk onder de parasol en braaf aan een cappuccino.

Daarna maar eens een dubbele witte wijn, ach ja, voor minder doen we het niet.

Daarna nog maar een dubbele en kwekken natuurlijk, dat behoeft geen toelichting.

Om tot de conclusie te komen dat de halve dag al om was.

‘Heb jij veel boodschappen nodig?’, vraagt Door.

‘Niet echt’......

‘Pizza?’

En we hobbelen weer door naar het volgende terras, om daar een pizza en weer een dubbele witte wijn weg te werken.

Lang verhaal kort: zonder boodschappen en met lege sleurkoffers, maar met genoeg alcohol achter de kiezen en giechelend dat we volgende week die tassen ook gewoon helemaal niet meer meesjouwen gaan we weer richting trein.

Dat was een redelijk nutteloze, maar supergezellige dag, voor herhaling vatbaar!

Uit

De tweekoppige plattelandsvrouwenvereniging ( Dora en ik) waren weer toe aan een nieuwe ervaring. 

We gingen met de trein naar de grote stad.

Uitgelaten, gewapend met mondmasker en boodschappentas op wielen, truttiger kan het bijna niet, liepen we richting station. We waren benieuwd hoe dit zou gaan.

Nou lag het in de lijn der verwachting dat het heel stil zou zijn in de trein, want in de ‘normale’ tijd voor corona was het altijd al rustig in de trein en het feit dat je nu met masker op erin moet leek ons niet een reden voor extreme drukte.

Er stond nog een handje vol mensen te wachten, dus niks aan de hand.

Conducteur riep wel meteen dat we de maskers opmoesten, maar Dora en ik zaten al braaf gemaskerd in de trein.

Eerst maar eens even koffie op het terras, lekker in het zonnetje, wat een geluksvogels zijn we toch, zo zeiden we tegen elkaar.

Nu waardeer je het toch nóg meer dan anders.

Toen op schoenenjacht, want om een voor mij onverklaarbare reden heb ik ineens tijdens onze sportieve wandelsessies (drie keer per week anderhalf uur wandelen) last van blaren. En dat terwijl ik dezelfde schoenen heb als vorig jaar en er toen helemaal geen last van had.

In een sportzaak de charmante collectie wandelschoenen bekeken (niet dus) en aan het passen geslagen, om erachter te komen dat mijn voeten een maat gegroeid zijn.

Als pedicure riep ik altijd al tegen mijn klanten dat ze bij het ouder worden in de gaten moesten houden dat voeten op den duur wat uitzakken en je een maat grotere schoenen moest kopen, maar er dan niet aan denken dat dat uiteraard ook voor mijzelf geldt. 

Dus met nieuwe schoenen in the pocket op weg naar de eurowinkel.

Nog mopperend in mezelf dat ik nu toch echt ouder word met mijn uitgezakte voeten, word ik teruggeroepen als ik de winkel binnenstap.

Helemaal vergeten, hier mag je onder de 65 tussen 9 en12 uur niet in winkels waar ze levensmiddelen verkopen! De ouderen worden in coronatijd van de jongeren gescheiden.

Nou ja, schrale troost, blijkbaar oog ik dan toch nog steeds jonger dan 65, das nog een gelukje.

Nog steeds chagrijnig over mijn uitgezakte voeten ploffen we dan maar weer neer op het terras, we moeten wachten tot 12 uur en er zit niks anders op dan de tijd en onszelf vol te gieten met witte wijn, heel naar.

Ik hoef jullie niet te uit te leggen dat daarna de dag heel vrolijk verder is verlopen.

Was het toch nog een zeer geslaagde dag, voor herhaling vatbaar

Corona-herinneringen maken

Het was zover. Na bijna drie maanden niet van ons erf afgeweest te zijn geweest, dit overigens geheel corona-vrijwillig, werd ik weer losgelaten in de grote boze corona-wereld. 

Stapje terug

Rare tijd, deze coronatijd. Iedereen moet een stapje terug doen, sommige mensen wat grotere stappen, het is niet altijd even eerlijk verdeeld.

Verrassing

Langzaamaan wordt hier versoepeld. De kappers zijn weer open, de restaurants en de kroegen, de winkels. Wel verplicht mondkapjes, maar dat vinden we geen probleem.

Verzamelaar

Teckels zijn heel anders dan Vizsla’s. Uiteraard wisten we dat al wel. We hebben immers altijd teckels gehad.

Teus

Teus

Een paar weken geleden zagen we m staan, advertentie met precies het teckelpupje waar we naar zochten.

Een Choco kleur, mannetje en nu eens niet vier uur rijden bij ons vandaan.

Dus gingen we op weg.

De boom

Hij stond er al te pronken toen wij tien jaar geleden het huis kochten. De oude walnotenboom.

Ik hou van die mooie, grote,oude bomen. Statig kijkt hij over ons erf, het lijkt bijna of hij een soort opa is, toezicht houdend over de jonge, nieuwe boompjes die wij geplant hebben. Ook een mooie stek van de boom hebben we in zijn buurt gezet en die groeit goed.

Corona

We leven in een bizarre tijd. Het woord ‘hamsteren’ kreeg een nieuwe dimensie.

Ik vind het ook wel een bijzondere tijd. Beetje spannend ook wel.

Eigenwijs

Oke, de afzuigkap hangt en nu kwam de grootste uitdaging: het aanrechtblad. Janos wilde toch persé nog een keer proberen om een betonnen blad te maken, wat mij betreft waren we voor de gemakkelijkste versie gegaan, een namaak betonnen aanrechtblad van Ikea.

Gered door een bloempot

Eindelijk na drie weken wachten (dat staat blijkbaar in Hongarije voor 1-5 dagen wachten), arriveerden de vaatwasser, de kookplaat en de afzuigkap. 

Frustraties

Het was een zware strijd en errug ambitieus: het betonnen aanrechtblad.

Troep?

Toen we begonnen met project Keuken, moest eerst alle ‘troep’ van de muren en alles gewit worden.

Experiment

Dat is het....het aanrechtblad.