Low budget

Omdat we hier heel veel vierkante metertjes tuin hebben, valt het niet mee om dat allemaal een beetje begroeid te krijgen. Ja, met onkruid, dat dan weer wel. Want waar je NIET wilt dat gras gaat groeien, komt het spontaan naar boven. Maar de kale plekken in je gazonnetje, blijven kaal, daar komen nooit eens vanzelf nieuwe sprieten. Komt natuurlijk ook wel een beetje omdat ieder nieuw Jong sprietje dat zijn kopje boven het maaiveld uit durft te steken, harteloos wordt afgekauwd door de eerste de beste kip die toevallig voorbij kwam wandelen. Want met bijna honderd kippen op ons grasveldje, heeft het gras het zwaar te verduren.

Ik heb wel eens begrepen dat een beetje tuin er zo'n vijf jaar over doet, om er een beetje begroeid uit te kunnen zien, behalve natuurlijk als je geld genoeg hebt om complete struiken, bomen en planten aan te laten voeren of de gelukkige kandidaat bent van Robs Grote Tuinverbouwing, hoewel ik die altijd weer door vind slaan voor zo'n Hollands ienieminituintje een grote graafmachine laten komen, die amper drie meter kan voortbewegen omdat de tuin niet groter is dan dat, en bakken te vullen met achterlijk veel planten, wat een normaal mens nooit kan bekostigen.

Trouwens....het is toch juist zo leuk om zélf je tuin in te richten?

Omdat ik toch steeds groenere vingers dreig te krijgen, besloten we om dit jaar de moestuin uit te breiden naar 1000 vierkante meters, inclusief tuinkas. 

Ik ben dus druk aan het zaaien, want plantjes kopen voor zo'n ernorme oppervlakte, dat is een beetje boven ons budget. Het mag dus niks kosten allemaal. Dus ik stek, ik zaai, ik ruil. En het begint er al een beetje op te lijken. Voorzichtig komen er groene puntjes boven de aarde, dat is echt een feest om te zien.

Jonge fruitboompjes gekregen van een familielid van een buurman, bomen gesnoeid en de takken daarvan gebruikt om straks de bonen te ondersteunen, het gaat allemaal low-budget.

Het is nu nog een beetje een kale boel, maar de voortekenen zijn goed.

Ik heb Rob dus afgebeld en besloten geduld te hebben. Ik hoop jullie over een paar maanden een weelderige moestuin te kunnen laten zien. Low-budget!

Badderen

Het is wel weer eens tijd voor een blogje, zo bedacht ik. Er moet natuurlijk wel iets te vertellen zijn en dat is zover.

We hebben namelijk een hottub aangeschaft. Dat was een wens die we al een hele tijd hadden en is nu gerealiseerd; een houtgestookte hottub.

Een jacuzzi is natuurlijk ook een optie, maar behalve dat het nadeel daarvan is dat ie continu aan moet staan en dus veel stroom verbruikt, vind ik het eerlijk gezegd ook spuuglelijke dingen. En als je nu een modern, strak huis hebt met zo'n keurig onderhouden nette tuin smoelt het nog wel, maar dat zou hier staan als de bekende vlag op de modderschuit. Bij ons is alles oud en schots en scheef, de tuin is ook een bij elkaar geraapt zooitje van gekregen stekjes en zelfgezaaide plantjes, maar ik hou ervan.

En om deze ongepaste luxe toch nog een beetje passend in ons plaatje van 'het eenvoudige leven in Hongarije' te krijgen, is de houtgestookte versie nog acceptabel. Onze manier om deze, toch wel beetje erg luxe aankoop, goed te praten.

In Nederland struinden we, een jaar geleden al, marktplaats af op zoek naar een tweedehandsje. Die worden er best veel aangeboden, helaas zijn ze ook altijd zo weer verkocht en ze worden ook nog best duur verkocht, als je nagaat dat je voor een paarhonderd euro meer een spiksplinternieuwe hebt.

Waar we dus uiteindelijk toch dus ook maar voor gekozen hebben. In Nederland werd hij op de aanhanger geladen en Jan plaatste trots een foto op facebook, zodat ik mijn hottub kon bewonderen. 

Ik schrok me wezenloos, wat een enorm geval en daar moest ie helemaal mee hierheen rijden, bijna 1500 kilometer.

Maar het ging goed en de volgende dag moest ie natuurlijk meteen een plekje krijgen, want als je zo'n ding hebt, wil je er natuurlijk ook in badderen.

Geen dingetje dat je even saampjes op zijn plek zet, dus wat Hongaren opgetrommeld, slang erin vanaf de waterput (dus gratis water), houtjes erin, mannetje kon lekker vuurtje stoken en savonds konden we heerlijk in onze nieuwe aanwinst relaxen. En dat is het hoor, echt heerlijk, kan het iedereen aanraden. Iedereen met een behoorlijke tuin dan, want ik begrijp nu de verhalen op internet over mensen met een houtgestookte hottub die ruzie met de buren hebben over de enorme rookontwikkeling. Dat is hier uiteraard geen probleem, maar er staan ook hottubs in Nederlandse tuintjes van benedenflatjes, dat kun je je buren echt niet aandoen. Dan kun je beter een electrisch geval nemen, hoewel ik me afvraag of je relaxed in je bad zit als 15 tot dertig omwonenden ín je bad kijken vanaf hun balkonnetjes.

Daar hebben wij allemaal geen last van, helemaal uit het zicht, vrij uitzicht op de heuvels om ons heen, kipjes en honden rondom en lekker genieten. Ons nieuwe jaar is geweldig begonnen.

Plattelandsvrouwen op vakantie

We hadden er lang naar uitgekeken, eindelijk was het zover, de reis van de plattelandsvrouwenvereniging naar Nederland, onze vakantie.

Ons vliegtuig vertrok om tien voor drie in de middag, om half zeven kwamen jacqueline en ik bij de bushalte aan, we moesten om 7 uur de bus naar Budapest hebben.

'Wen er maar vast aan als je met 'haar' ( dat was ik) op vakantie gaat', waarschuwde Jan Jacqueline. 'Dan moet je altijd uren van tevoren aanwezig zijn'.

Het is helemaal waar, ik ben echt een paniekzaaier, kan er niks aan doen, maar ben altijd als de dood dat ik mijn vliegtuig mis. In mijn gedachten spelen tientallen scenario's over hoe dat allemaal mis kan gaan.

We moesten even puzzelen, maar toen hadden we de juiste halte gevonden. 

We stapten opgelucht in de bus, nog nooit eerder gedaan, dus dit was al een hele overwinning.

De bus was al bijna vol, terwijl we langs iedereen heen probeerden te wurmen in het smalle buspad met onze rugzakken, begroetten de Hongaren ons vriendelijk, zoals Hongaren dat altijd doen.

De reis kon beginnen. We kwetterden erop los, wij hebben elkaar altijd veel te vertellen en niemand verstaat ons, we hoeven dus niet op onze woorden te letten.

Na zo'n drie kwartier stopte de bus aan de kant van de weg.

Verwonderd keken we elkaar aan. Wat nu?

De buschauffeur stapte met een zorgelijke blik in zijn ogen, uit de bus, liep er drie rondjes om, pakte zijn mobiel en stond in een heftige discussie en wat we vermoedden bleek waar: gevalletje pech, we konden niet verder en moesten wachten tot er een vervangende bus kwam. Geen idee hoe lang dat zou gaan duren en kijk, nu was in één klap duidelijk waarom je altijd ruim de tijd moet nemen als je je vliegtuig moet halen.

Gelukkig was er binnen een uur een bus en kon de hele meute overstappen.

De bus reed weer verder, onderweg is er een plaspauze ingelast en een uur later dan gepland stapten we uit op het busstation in Budapest.

Fase 1 was geslaagd, we zochten eerst uit hoe we fase 2 moesten bereiken, de taxi.

Op de hoek stonden een aantal taxi's met was lugubere mannetjes die wel weggelopen leken uit een maffiafilm, zwarte leren jekkies aan, sigaretje, zonnebrilletje, nonchalant tegen de taxi aanleunend,je kent het type wel.

'Moeten we daarbij in?' , vroeg Jacqueline, 'gatver, wat een ongure types'.

Tja, als we naar het vliegveld wilden, was er weinig andere keus. Jacqueline onderhandelde nog even over de prijs van de rit en we stapten bij het minst ongure type in.

Niks aan het handje, bleek een gewone, beetje macho -Hongaar, hij bracht ons keurig voor de ingang van het vliegveld.

Fase 2 ook goed afgerond.

Wij door de beveiliging heen, er bleek een scherpe controle, want iedereen moest bijna in zijn ondergoed door de poortjes, schoenen moesten allemaal uit, riemen af, haarknippen uit je haar, sieraden af, als je een trui over een blouse aanhad, trui ook uit, ze waren heel streng.

Zal wel een reden hebben, denk ik dan maar, dus gelaten ondergingen we de controle.

En toen zaten we zomaar helemaal op tijd in het vliegtuig, het was een zeer relaxte reis zo met de bus naar Budapest.

Vliegveld-selfie

In Eindhoven op de trein gestapt en meteen merkten dat we in Nederland waren, niemand kijkt op of om, geen goedenavond kan eraf en iedereen is met zichzelf bezig. 

Bleken we ook nog in een stiltecoupé te zitten, ik zag het ineens op het raam staan, maar tegenover ons zat een luidruchtig stel te praten, waarvan even iets gezegd werd door een geïrriteerde passagier die een boek zat te lezen.

Wij besloten te verkassen, zodat we niet hoefden te fluisteren, maar de niet-stilte-coupé waar we toen in gingen zitten, was doodstil, daar zat werkelijk iedereen met laptop en oordopjes in.

Het was een aparte gewaarwording. Die man met boek had beter hier kunnen gaan zitten.

Ik heb leuke dagen gehad, lekker gegeten, eindelijk het huisje van mijn middelste zoon bewonderd, die inmiddels samen was gaan wonen met een splinternieuwe schoondochter die ik alleen maar op facebook en skype had gezien en gesproken, mijn vroegere collegaatjes weer gezien, mijn ouders en schoonmoeder, mijn broer, een vriendin, allemaal zo leuk en gezellig.

Natuurlijk naar Ikea geweest, naar de Action, een hele grote doos met overbodige, maar oh zo leuke spulletjes hierheen gestuurd, kortom, helemaal leuk.

Ook de terugweg liep gesmeerd, Jacqueline had kerstverlichting gekocht en alles uit de verpakking gehaald en in haar tas gepropt om maar zoveel mogelijk mee te kunnen nemen, haar kleding achtergelaten in Nederland.

Toen de tas door het controleapparaat ging werden er ineens allemaal mensen bijeenroepen, nog eens kijken en uiteindelijk mocht de tas door, we lagen helemaal in een deuk, want die snoertjes met die lampjes leken net een bom op dat apparaat, maar gelukkig konden de controleurs er ook om lachen, het was in ieder geval niet iets wat doorgaans meegenomen wordt in de handbagage.

Al met al, we hebben een supergoede reis gehad, ik weet dat er een aantal mensen heel geïnteresseerd zijn in het verloop met de bus, ik heb het hele verhaal meteen opgeschreven met de prijzen erbij, ik kan het zo mailen en dan kan het uitgeprint worden, bij interesse even een mailtje, het gaat om de regio Tab-Igal-kaposvár.

 

Dorpsfeest

Dit jaar was er een soort jubileum te vieren in ons dorp en daarvoor werd alles uit de kast gehaald. Bij de kapper werd ik al een beetje voorbereid. De parade door het dorp heen in Hongaarse klederdracht, of Jan en ik daaraan mee wilden doen? 

Uhhh, echt niet.....maar de volgende dag kwam de buurman even wat maten opnemen en eigenlijk, zonder dat we het eerst in de gaten hadden, werden we vanzelfsprekend ingezet.

Het stelt niet zo heel veel voor, die klederdracht. De mannen dragen zwart witte kleding, met laarzen en een hoed, de vrouwen een gebloemde, liefst blauwe rok met een schortje en een hoofddoekje.

De spullen wereen thuisbezorgd, ik zag tot mijn opluchting meteen dat het rokje geen probleem was, daar zat zoveel rek in dat mijn billetjes er gemakkelijk inpasten.

Nee, het probleem lag bij de kuiten van Jan. Met geen mogelijkheid pasten die in de laarzen, de buurvrouw viel van verbazing in een lachstuip en al giechelend verliet ze onze tuin met twee paar laarzen, om vervolgens haar zus de volgende dag langs te sturen met laarzen waar een veter inzat aan de bovenkant, die pasten gelukkig wel.

Ook de hoed had een maatje groter gekund, maar ach, een kniesoor die daarop let, uitgedost sloten we aan in de optocht en we voelden ons echte Hongaren.

De start was bij het café, onder het genot van een alcoholische versnapering uiteraard, het is tenslotte Hongarije. Een heel verhaal werd gehouden, ons Hongaars schiet ernstig tekort bij zoiets, slechts flarden van het verhaal kunnen we volgen, vier A-4tjes lang, eindeloos duurde het en wij maar staan wachten. Dat is echt Hongaars, mensen wachten overal gelaten in lange rijen, bij de kassa, bij de slager, niemand gaat staan piepen dat er een kassa bij moet, zoals dat in Nederland al vrij snel gebeurt.

De wachtkamer bij de dokter of tandarts, úren wachten is heel gewoon, niemand zal er íets van zeggen.

Maar eindelijk begon het dan, de stoet begon te lopen, om na vier minuten weer stil te staan bij een tafeltje met drank, ook typisch Hongaars, overal moet alcohol bij, alsof je geen vier minuten zonder kan. Maar tot onze verbijstering, werd daar hetzelfde langdradige verhaal, opnieuw afgerateld.....

Ik begon mijn voeten al te voelen, lopen is geen probleem, maar stáán....daar krijg ik snel problemen mee.

Dit herhaalde zich continu en het begon ons mateloos te irriteren, dus hebben we voortijdig de stoet verlaten, na tweeenhalf uur. Jan heeft de laarzen, die een behoorlijk gewicht hadden, uitgetrokken en is op blote voeten naar huis gegaan.

Was leuk om mee te maken, maar het blijft bij deze ene keer. 

Gelukkig hebben we de foto's nog!

Nieuwe kippenvilla

Kippen houden is leuke handel. Niet dat je er rijk van wordt, maar omdat we de eieren en de hanen verkopen, betalen de kippen zichzelf terug.

Dus besloten we om het geld, wat de kippen opgebracht hadden, te investeren in hun verblijf, de stal.

We hebben namelijk niet alleen veel last van vossen buiten, maar snachts ook van muizen en ratten in de stal.

Dus we besloten het goed aan te pakken. Er moest een betonnen vloer in en alle gaten moesten dichtgesmeerd worden.

Ook een nieuw hek, nieuwe voerbakken,legstokken en legnesten.

Het was een hele klus, maar het resultaat mag er zijn.....

Eerst moest de bakstenen vloer eruit:

Beton draaien, hout halen:

Vlloer gestort:

Hulp van de buurman, de stucadoor:

Mooie nieuwe zitstokken voor de nacht

Nieuwe legnesten om de eitjes in te leggen:

Aparte ruimte voor het voer:

Ruimte waar ik mais kan malen:

Mijn 'winkeltje':

Weer een project afgerond. 

Op vakantie

Ik heb de knoop doorgehakt, in november ga ik een paar dagen naar Nederland.

In de eerste instantie had ik er helemaal niet zo'n zin in. Maar de drang om de kinderen wat vaker te zien, was groter, dus heb ik geboekt. En wat zo leuk is, ik ga samen met Jacqueline, die ook hier woont en ook geen zin had, maar ook de drang voelde om haar familie te zien. We gaan dus samen reizen, wat wel zo gezellig is natuurlijk.

En wat dan zo vreemd is....vanaf het moment dat we geboekt hebben, hebben we beiden hartstikke zin om te gaan, het voelt echt als vakantie. Gek eigenlijk, zeggen dat je op vakantie gaat naar Nederland, het land waar je geboren bent, waar je opgegroeid bent, maar wat je verruild hebt voor een ander land.

Het is ook nog wel spannend want we gaan met de bus naar Budapest airport. Dat is nog wel zo'n goeie 200 kilometer van onze huizen af. Dat hebben we nog niet eerder gedaan, we werden dan gebracht en gehaald door onze mannen. Dat wilden ze heus nu ook wel doen, maar wij zijn zelfstandige, Hongaarse plattelandsvrouwen, dus we vragen alleen een lift naar de bushalte.

En dan op naar Nederland.

Het is dan alweer anderhalf jaar geleden dat ik in Nederland was. In de eerste plaats ga ik natuurlijk om mijn jongetjes weer even te knuffelen. En mijn familie te bezoeken. En een paar goede vriendinnen. De reis neemt een hele dag in beslag, dus we zijn maar drie dagen in Nederland. Dus ik ben selectief in wat ik ga doen en wat ik ga eten.....want er zijn dingen die ik niet zozeer mis, maar waar je wel veel zin in krijgt als je het een tijd niet hebt gegeten. Sushi bijvoorbeeld, haring met uitjes, Turkse pizza, Indisch afhaaleten,gerookte paling, Chinees afhaaleten, broodje filet American....

Ik ben al aan het bedenken wat ik allemaal ga eten in die paar dagen.

Met Jacqueline ga ik lekker naar Ikea, die je hier wel hebt maar voor ons erg ver uit de buurt is. En natuurlijk naar de Action, waar we allebei fan van zijn, die heb je hier niet, we verheugen ons op tassen vol leuke kerstspullen en allemaal andere troep die we eigenlijk niet nodig hebben, maar wat bijna niks kost en zo leuk is voor de heb.

Kortom...we hebben er zin in! Aftellen!

Kippenboerinnetje

Onze boerderij is gereduceerd tot 'kippenboerderij'.

Toen ik hier permanent kwam wonen, was mijn droom om heel veel soorten dieren te hebben die allemaal min of meer los buiten door elkaar konden lopen. Vandaar het Hongaarse boerinnetje.

Het bleek een illusie. 

We hebben ons best gedaan. We begonnen met honden en kippen. Daar kwamen al snel ganzen, schapen, varkens, parelhoenders en eenden bij.  Het was echt leuk, ik kon er enorm van genieten.

Maar we hebben ook regelrechte drama's meegemaakt, sommige waren zo erg dat ik het niet eens beschreven heb, hier op mijn blog. Maar dat hoort er natuurlijk bij, als je veel dieren hebt, maak je ook hele nare dingen vaker mee.

De ganzen zijn op een nacht allemaal onthoofd door één of ander vreselijk monster.

De eenden waren aangeschaft voor de kerst, in het kader van: als we dan toch eend eten, dan in ieder geval eendje die een mooi leven gehad heeft. Dus kon het gebeuren dat ik eerst met de eenden in het zwembad zwom en met kerst, toch wel met een beetje een brok in mijn keel, een stukje op mijn bord had liggen.

De varkens waren ook direct al aangeschaft voor de slacht. Hetzelfde idee erachter. Ze hadden een mooie, schone,  ruime stal en mochten ook af en toe buiten lopen. Mijn idee om ze altijd buiten te laten rennen kon helaas niet uitgevoerd worden, want ze sloopten werkelijk álles!

Maar ook zij eindigden in de diepvriezer.

De schapen hebben we het langste gehad, ook hadden we lammetjes, het was allemaal erg leuk, maar wat waren ze vervelend en wat hebben we een problemen gehad met ze. Wat we ook deden, wandelen met ze twee keer per dag, hoge hekken, nog hogere hekken, prikkeldraad....het ging allemaal eventjes goed en dan verzonnen ze weer iets om erdoor te breken, want...buurmans gras is altijs groener.

Toen ze op een gegeven moment over een muur waren gesprongen en bij de buren de boel kaal stonden te vreten, was de maat vol. Helemaal klaar waren we ermee, na ruim twee jaar. De enige oplossing was waarschijnlijk stroom op het hek, maar dat zou betekenen dat ze in een klein hok zouden moeten en dat is niet wat we wilden. Dus besloten we ze terug te doneren aan de schaapskudde. Eind goed, al goed.

We zijn begonnen met kippen en honden en dat laten we nu zo. En parelhoentjes, die lopen hier ook, dat is een prima combinatie. We hebben inmiddels bijna honderd kippen in totaal en daar genieten we heel erg van. En dat wordt zeker uitgebreid, want onze Hollandse Brahmakippen  zijn erg in trek bij de Hongaren. We verkopen eieren voor de broed en ook de overtollige hanen kunnen we makkelijk kwijt en niet om in de soep te belanden, maar als pronkstuk in het kippenhok.

Ja, kippen zijn ideaal, ze vernielen de boel niet, lopen tevreden te scharrelen en als dank krijgen we dagelijks verse eitjes. 

Dus eigenlijk is de naam van de blog nu: Hongaars Kippenboerinnetje. 

Van de parelhoender en de vos

Ik heb het er al eerder over gehad, ons vossenprobleem. Het is niet alleen ons probleem, maar dat van iedereen hier die kippen houdt.

Er blijken gewoon, waarschijnlijk door de zachte winter die we hadden, extreem veel vossen te zijn die de winter overleefd hebben en ook nog eens veel jongen hebben gekregen.

Was het eerst zo dat vossen alleen in het donker in je tuin liepen, tegenwoordig signaleren we ze gewoon overdag in een tuin en zelfs gewoon op straat tussen de huizen.

Nadat wij slachtoffer waren geworden van een moordpartij van een flink aantal kippen, midden op de dag tijdens een regenbui, hadden we ons hek verhoogd. 

Gevolg: de vossen gingen naar de buren. Die ook weer hun hekken verhoogden. En toen kwamen ze weer bij ons. Hekken hoger maken had dus totaal geen zin, want we zagen de vos er gewoon overheen klimmen. 

We dichten de kleinste gaatjes, spanden extra prikkeldraad, paaltjes erlangs naar buiten gebogen zodat ze er niet tegenop konden. Nog meer gaas, nog hoger,nog meer prikkeldraad....gek werden we ervan. 

De laatste keer is alweer een paar weken geleden, tot mijn verdriet was dit keer onze parelhoenhaan slachtoffer.

Het vrouwtje bleef dus alleen achter  en dat was triest, want het was echt een koppeltje. 

Ze was zo overstuur, dat we haar niet naar binnen konden krijgen, in de stal.

We lieten haar die nacht maar buiten, ervan overtuigd dat ze nu ook wel ten prooi zou vallen aan een hongerige vos.

Niets was minder waar, de volgende ochtend zat ze, kletsnat geregend, nog steeds in de tuin.

Parelhoenders horen bij elkaar, ze zijn echt heel trouw, altijd liepen ze samen te stappen. We besloten het even aan te zien en haar anders verderop bij mensen die een heleboel parelhoenders hebben, in die groep te plaatsen.

Maar tot mijn grote verbazing ging het heel goed. Ze stapte weer tevreden rond tussen de kippen en ging  samen met ze op stok.

Ik had nog een ei van haar op de dag van de aanslag, onder een broedse kip gelegd.

En kijk wat er gisteren gebeurde, er kwam een klein parelhoenkuiken uit het ei gekropen.

Kaasje, onze troetelkip, heeft zich als moeder opgeworpen  en nu zitten ze samen apart van de rest om even op gang te komen.

Het is moeilijk te zien, maar het kuiken zit rechts van Kaasje tussen het hooi

Ben heel benieuwd hoe dit zich verder gaat ontwikkelen, maar onze vermoorde parelhoen heeft in ieder geval een zoon of dochter achtergelaten. Wordt vervolgd.....

Hongaarse bruiloft

We hadden wel wat in de gaten, de Hongaarse buurtjes waren al vanaf het voorjaar erg druk met hun huis en tuin, er werd geklust, geschilderd, opgeruimd, bloemen geplant, kortom: er was iets gaande. 

Hongaars is een lastige taal, maar uiteindelijk viel het kwartje bij ons, hun dochter zou gaan trouwen en we werden uitgenodigd.

Omdat we na een aantal Hongaarse begrafenissen wel eens in waren voor een Hongaars feestje, keken we er nieuwsgierig naar uit.

In de week voorafgaand aan het feest was het een enorm spektakel. 

De mannen deden mannendingen, zoals tenten opzetten, lange tafels neerzetten, varken slachten, pálinka maken. De vrouwen waren druk met vrouwendingen; schoonmaken en koken, bakken en braden.

Zaterdag was het zover, om 13 uur werden we verwacht voor de lunch. In een paar uur werden we compleet volgepropt met koekjes, vlees, aardappelssalade,  brood, gebak en veel drank. Want een Hongaars feest is geen feest zonder alcohol.

Omdat we pas een paar dagen voor het feest begrepen dat we uitgenodigd waren voor een bruiloft, hadden we niet echt hele passende kleding. Maar ik wist inmiddels wel dat je hier op een feestje niet snel ' overdressed' bent. Jan mocht dus niet in zijn korte broek gaan en ik wurmde in mijn zwarte lange broek en uiteindelijk was dat een goede beslissing. De bruid was binnen en het had wel wat weg van carnaval, leek het eerst nog of de gasten redelijk gematigd gekleed waren, er ontstond een grote  verkleedpartij na het eten, de één na de ander verdween naar binnen om er uitgedost in het roze, paars of geel, compleet met hoepelrokken, kantjes en roezeltjes, weer naar buiten te komen. Dat waren een soort van bruidsmeisjes, ik stond naast onze burgemeester en die legde uit dat ieder een taak had om de bruid te assisteren. Het glazuur sprong bijna van je tanden als je er alleen al naar keek! 

We vermaakten ons kostelijk en in mijn steenkolenhongaars kon ik toch aardig wat te weten komen.

Op een gegeven moment kwam er een fanfare met een bruidegom, vergezeld van de complete schoonfamilie, plus een meneer die met een stok vol gekleurde linten fungeerde als een soort van regelaar die een toneelstuk opvoerde.

De ouders van de bruid moesten toestemming geven om de bruid op te halen. Eerst werd een paar keer geweigerd, maar uiteindelijk mocht het dan toch.

De bruid werd dus door die meneer opgehaald en ze bedankte haar ouders voor de mooie jaren en hing toen een lint aan de stok, ieder lint vertegenwoordigd een bruidje. 

Daarna werd ze doorgegeven aan haar bruidegom.

Vervolgens vertrokken we in een stoet naar de kerk, er was belangstelling genoeg aan de straat, het kon je ook echt niet ontgaan met die muziek erbij.

We waren ook uitgenodigd om daarna mee te gaan naar Kaposvár waar getrouwd ging worden op het gemeentehuis en voor het diner en het feest, we konden meerijden met onze andere buren.

We waren zeer gevleid, maar dat hebben we beleefd afgeslagen, we vonden het een eer dat we erbij mochten zijn, we voelen ons erg geaccepteerd en dat heeft voor ons veel waarde. In plaats daarvan hebben we op hun honden gepast, dat vonden ze ook fijn.

Het was echt enorm leuk om mee te maken, maar toen ik 'snachts om half drie nog even ging kijken of de honden nog netjes achter het hek zaten, zag ik dat de buren waarmee we mee zouden rijden, pas thuiskwamen. Toen was ik heel blij dat ik niet meegegaan was. Ik ben niet zo'n nachtbraker en voor ons was het al geweldig dat we overdag erbij waren. 

We zijn weer een Hongaarse ervaring rijker.

Moederdag

De leukste moederdagen waren toen de kinderen nog klein waren. Want dan is het allemaal nog leuk. Ze leerden een gedichtje op school, wat ze op zondagochtend met stralende gezichten opzegden, vergezeld van een in elkaar geknutseld cadeau.

En als ik jullie vertel dat alledrie mijn zonen de fijne motoriek van hun vader geërfd hebben, dan snappen jullie dat knutselen geen favoriete bezigheid was bij ons. Dus zo'n prachtig cadeau was heel bijzonder.

Een zelfgemaakte ketting herinner ik me nog, die ik uiteraard de hele dag moest dragen, maar die vreselijk irritant zat omdat je vel tussen de geknutselde bloemen ging zitten. Ook weet ik nog een soort van broche, geknutseld door één van mijn schatten, die continu van de speld afviel, zodat ie drie keer opnieuw gelijmd moest worden.    

Natuurlijk hoorde daar een ontbijtje bij en dat werd uitgebreid geprezen door deze moeder, het was allemaal heel gezellig.

Hier in Hongarije gaan ze nog een paar stapjes verder. Hier wordt moederdag een week eerder gevierd. Geen idee waarom eigenlijk, maar Ieder jaar is er voor moederdag een feest in het dorpshuis, bestemd alleen voor moeders en oma's.

Vorig jaar werd ik voor het eerst uitgenodigd, maar toen ben ik niet gegaan, zag het niet zo zitten.

Dit keer vroeg de burgemeester persoonlijk of ik ook wilde komen, tja, ik bedoel maar, hoe vaak word je nou uitgenodigd door de burgemeester? 

Ik haakde Dini, een Nederlandse moeder die hier ook een huis heeft, over om mee te gaan, gelukkig hoefde ik niet alleen.

Geen idee wat we ervan moesten verwachten, maar we gingen keurig op tijd richting dorpshuis en we zagen alle moeders en oma's al dezelfde richting opgaan en de schrik sloeg ons om het hart.

Iedereen was keurig gekleed in het zwart. 

Wij vielen natuurlijk vreselijk uit de toom, ik in mijn spijkerbroek en Dini in een witte broek.

De burgemeester stond buiten iedereen te verwelkomen, ook in een zwart gewaad en ik vroeg haar meteen waarom ze dat niet even gezegd had. Maar ze stelde me gerust, dat was bedoeld voor de kerkdienst die na het feest in het dorpshuis was, aansluitend was er een mis voor alle overleden moeders. Vandaar de zwarte kleding!

Opgelucht gingen we naar binnen, een zaaltje met een podium en we kozen de veilige plaatsen helemaal achterin.

We konden iedereen binnen zien komen en toen de zaal vol was, betraden een paar kinderen, maar ook een aantal volwassen het podium. Het was allemaal heel plechtig, eerst zong een meisje heel vals een liedje, daarna kwam er een jongetje met een toeter, die nog niet zo heel erg lang les had gehad, maar dat was erg aandoenlijk.

Maar daarna sloeg de saaiheid genadeloos toe. We werden getrakteerd op zo'n twintig langdradige gedichten van volwassen mannen en vrouwen en het is best gek om de buurman, die in het dagelijks leven een beetje een botte boer is, nu in een driedelig pak een gedicht voor staat te lezen dat begon met 'lieve mama'.

Tussendoor werden er dia's vertoond en de oubolligheid straalde eraf. We hebben ons aan één stuk door zitten verbazen, dat dít nog kon in deze tijd, het was een traagheid die ik me niet eens kan herinneren van vroeger, ik stel me voor dat zoiets honderd jaar geleden in Nederland nog mogelijk was, maar het was echt uit het jaar nul.

We werden er een beetje giechelig van en waren blij dat het afgelopen was.

Toch was het ook wel iets moois, het gevoel van saamhorigheid in zo'n gemeenschap, uiteindleijk is dat natuurlijk wel waardoor we zo dol zijn op ons leven hier, het ouderwetse gevoel van 'wij helpen elkaar, we horen bij elkaar', wat in Nederland ver te zoeken is.

We kregen nog een zakje met twee hartjes erin en de kerk hebben we overgeslagen en even lekker een wijntje gedronken om alles even te verwerken.

Toch mooi en bijzonder om mee te maken. 

Maartens moestuin.

L

Kennen jullie dat programma? Op maandagavond kun je zie hoe Maarten het Hart aan het kneuteren is in zijn moestuin.

Ik denk dat er nu al een heleboel trouwe bloglezers afhaken. En dat kan ik me goed voorstellen, want een aantal jaren geleden was ik hier ook afgehaakt. Truttiger kan het bijna niet, het programma is absoluut niet van deze tijd, zo traaaaaaag....of...juist wel? Want back to basic is juist eigenlijk wel weer heel erg hip, geloof ik.

Anyway, ik vind het een heerlijk programma, ik steek er nog wat van op ook.

Ben natuurlijk zelf druk met mijn moestuintje, ik wied het onkruid, ik zaai, ik poot uit, geef dagelijks gieters vol liters met water en kan ieder sprietje wel de grond uit kíjken!

Dus ik doe het lekker toch, bloggen over mijn moestuintje, compleet met foto's.

En zeg nou zelf....wat is er nou heerlijker dan eten uit je eigen tuin?

Rechts staat de munt,links daarvan de bieslook en achter de bieslook de maggi.

Peultjes en  rechts vooraan in de hoek tuinboontjes

Salie

Knoflook...

Van een nieuwe coupe en een oleander

Ik liep er al weken tegenaan te hikken. Ik moest nódig naar de kapper. Eerst zat er een moderne kapsalon in de supermarkt, de Tesco, in de stad. Daar kon je zonder afspraak terecht en dat was ideaal. Een combi van boodschappen doen en even snel je haar laten knippen. Helaas was het blijkbaar geen goudmijntje, want zo ineens als de salon er is gekomen, zo snel en plotseling was ie ook weer verdwenen.

Bij alle andere kappers moet je eerst een afspraak maken. Dus kwam het er steeds niet van. Tot ik ineens bedacht, dat er toch íemand in ons dorp moest zijn die kapper is. Dus ik naar onze informatiebron voor zo'n beetje alles: Akki, de eigenaresse van onze dorpswinkel,waar we iedere dag onze broodjes halen en ook wat andere boodschapjes.  Zij weet altijd alles! Ik vroeg haar dus of ze iemand wist die mijn haar kon knippen. Ja, die wist ze, de dochter van onze burgemeester is kapster. Ik moest maar naar huis gaan en ze zou het voor me regelen.

Een uur later staat Akki aan het hek; om vier uur in dat en dat huis moest ik me melden.

Nieuwsgierig toog ik, met gewassen nat haar, om vier uur naar het huis, Akki wees me nog even waar het precies was. De kapster stond me al op te wachten en kijk eens, ik stap een huis binnen die duidelijk ingericht was als kapsalon, heel simpel, maar alles wat je nodig hebt, een stoel met een droogkap, een bankje om te wachten, een tafel met allemaal spulletjes en een stoel met een spiegel.

Onder de droogkap zat de burgemeester met de rollers in en zij begroette me vrolijk en begon een gesprek over haar kinderen en mijn kinderen en terwijl haar dochter mijn haren onder handen nam, werd ik op de hoogte gebracht van het gezinsleven van onze burgemeester. Ze was ook heel geïnteresseerd in mijn gezin en het was echt leuk om met haar te spreken.

Een uur lang werd er geknipt, geföhnt en , uiteraard hier zoals ze nog steeds gewend zijn, getoupeerd.

Er werd echt werk van gemaakt en na een uur zag ik eruit als nieuw, ik was helemaal blij. Nog blijer werd ik van de kosten.....1000 forint, omgerekend zo'n 3,50 euro! Geen idee wat knippen en föhnen tegenwoordig in nederland kost, maar een paar jaar geleden was dat echt nog wel een boel geld.

Ik moest daarna nog even meelopen met de burgemeester en die gaf me nog twee oleanders voor in mijn tuin. 

Dus met een nieuwe coupe, twee oleanders, een leuk gesprek met onze burgemeester kwam ik weer thuis en dat alles voor 1000 forint!!! Dat kun je toch allen hier in Hongarije meemaken, of niet?

Het ultieme paasgevoel.

We hadden eitjes in de broedmachine gelegd.

 Tegelijkertijd besloot Kaasje, onze huiskip die we ook ooit als ei uit Nederland uitbroedden, om haar moederlijke gevoelens te uiten en te gaan zitten broeden. 

Het is een schatje, ons Kaasje, maar niet de slimste. Iedere keer zat ze weer op een ander ei en liet het ei waar ze de dag ervoor op zat, afkoelen. Dat ging nooit wat worden, zo stelden wij vast, dus Kaasje kon geen mama worden. 

Toen het eerste kuiken uit het ei kwam in de machine, bedachten we dat we eens gingen proberen of Kaasje dan misschien wel een goede pléégmoeder zou zijn. Was een win-win situatie, wij hoefden de rode lamp niet te laten branden en Kaasje kon haar rammelende eierstokken tevreden stellen.

Het was spannend of ze het kuuk zou accepteren, we bleven er een poosje bijstaan. Kaasje was helemaal blij. Luid kloekend spreidde ze haar vleugels en het kuukje schoof eronder, lekker warm bij pleegmama.

Nu heeft Kaasje 7 kuikentjes onder haar vleugels en ze is helemaal in haar element.

En wij...wij hebben het ultieme paasgevoel.

Vrolijk pasen!

Rein

Gisteren kwam de door ons bestelde regenbui. Iedereen die hier met vakantie is, baalt natuurlijk ontzettend als het ineens begint te gieten, maar wij waren blij. Kijk, een moestuin kun je sproeien, je bloementuin ook, maar een grasveld van een ontelbare vierkante meters.....daar is geen beginnen aan. En wij hebben het gras heel erg nodig, want het heeft veel te lijden door de eetlust van onze kippen en schapen. Want ook de lammetjes laten zich het gras, naast natuurlijk het toetje: de mamamelk, heerlijk smaken.

De schapen vlogen naar binnen, wij ook, maar omdat we buiten zouden eten en de bbq zouden gebruiken, bleven we op het terras onder het afdak.

Ineens zag Jan iets bewegen en toen hij goed keek zag hij een vos....en toen hij nog eens goed keek een paar dooie kippen. Gewoon eigenlijk midden op de dag, gewoon waar we bijna naast staan. Ongelooflijk!

Waar kwam Rein de Vos ineens vandaan? We hebben speciaal wildgaas geplaatst, onderaan ingegraven zodat ze er niet onderdoor kunnen graven. Dagelijks lopen we langs de hekken om te controleren of er geen gaten zitten.

Stilletjes staan we op het andere terras, dichterbij waar de vos vandaan kan komen. En ja, daar komt Rein weer aan sluipen. We worden heen en weer geslingerd door fascinatie, bewondering en woede. Gefascineerd door de natuur, zo'n beest moet uiteindelijk ook eten. Bewondering voor zijn stille, onopvallende sluipgedrag en woede omdat ie niet gewoon één kip pakt en meeneemt, maar er een paar doodbijt en ze laat liggen en nu dus ook niks te eten heeft. 

Wij staan doodstil te kijken, wáár zit het gat in het hek, hij komt duidelijk terug om zijn prooi op te halen.

Tot onze stomme verbazing klimt ie soepel en lenig óver het hek! Ja, wat moet je dáár dan mee? Als ze dat iverdag gewoon gaan doen, hoe moeten we onze kippen dan beschermen?

We sturen de honden op hem af, in de hoop dat het afschrikt.

We ruimen in de stromende regen de kippen op, het zijn er vijf! Voelt heel verdrietig.

Waarschijnlijk is het een samenloop van omstandigheden, de regen maakte dat zowel wij, als de honden en de schapen naar binnen gingen, jammer dat de kippen dat niet ook deden, ze waren een makkelijke prooi. En waarschijnlijk heeft Rein erg veel honger gehad, anders komen ze niet zo dichtbij.

We gaan eten en daarna zitten we nog tv te kijken, als jan de kippen onrustig hoort kakelen. Inmiddels is het weer droog. We rennen naar buiten en daar loopt die ellendige vos gewoon in onze tuin, bij de stal, we zijn gelukkig net op tijd, geen dooie kippen deze keer.

Maar wel grote schrik. 

We dachten dat we een veilige stal hadden, maar nu staan we in het donker, glas voor de ramen in de stal te spijkeren. Ook al zit er gaas voor en moet het bijna onmogelijk zijn voor een vos, we durven niet te gaan slapen anders.

Vandaag gaan we eens bedenken hoe we dit aan gaan pakken. Dit worden onrustige dagen.....

Te oud!

Ik was vroeger gek op pretparken en dan vooral op achtbanen. Het kon niet hoog en hard genoeg gaan. Ik kreeg mijn eerste zoon toen ik net 21 was en die had de liefde voor hoog en hard echt van zijn moeder geërfd. Stampvoetend en in tranen van drift en kwaadheid stond hij in de Efteling bij een heftige achtbaan bij zo'n meetding waarop stond dat je een bepaalde lengte moest hebben om jezelf heen en weer te laten gooien in die achtbaan. Uiteraard was hij te klein. Ontroostbaar was hij.

Een paar jaar later mocht het eindelijk wel en eindeloos ging ik met hem in de engste attracties, puur genieten.

Maar nog een paar jaar later bespeurde ik bij mezelf enige terughoudendheid bij het betreden van zo'n spectaculair apparaat. Tot mijn eigen stomme verbazing. Ik zag er het nut niet meer zo van in en was mezelf meer bewust van het gevaar.

Ik realiseerde het me nog niet echt, maar hier traden de eerste sporen van het ouder worden in. Ik was blij dat ik in het bezit was van drie zoons die gewoon samen, zonder pa of ma, naar hartelust konden ronddraaien, genietend van door de lucht vliegen en gelanceerd worden.

Inmiddels loop ik tegen de vijftig en mijn wilde haren zijn verdwenen, in ruil daarvoor zijn grijze haren gekomen. Prima, kan ik goed mee leven.

Jan besloot een terreinwagen te kopen. 'Leuk, kunnen we lekker mee door het bos crossen', zo was de verklaring voor de aankoop. Er waren ook nog wat nuttige redenen, zoals hout halen in het bos voor de kachel en mais uit het land halen. Oké, het leek wel een verantwoorde aankoop.

En van de week werd hij afgeleverd door Jan zijn broer, die kwam m uit Nederland brengen. Een wens ging in vervulling, een 4x4 waar Jan lekker mee het bos in kon, de berg op, het liefst in de modder.

Ik moest persé mee om een ritje te maken,  naar boven toe, al hortend en stotend en in mijn hoofd verschenen flashbacks van die keren in de achtbaan, ik zag werkelijk groen van ellende, tot grote hilariteit van de broertjes.

Ik heb de rit overleefd, maar ik trek de conclusie: hier ben ik te oud voor! Geen pretparken meer en geen ritjes in die wiebelbak! Das aan mij niet besteed.....

Dag Truus

Toen we ons huisje hier in Hongarije kochten, vier jaar geleden, kwam ik in contact via internet met een aantal Nederlandse vrouwen, die ook een (vakantie) huis hadden in Hongarije. Misschien klinkt het vreemd voor buitenstaanders, maar het schept absoluut een band. Een huis hebben in het buitenland, maar vooral Hongarije een warm hart toedragen. Elkaar bijstaan met adviezen, hoe dit aan te pakken, hoe dat te doen.

We kregen een soort van clubje van Hongaarse Nederlandse vrouwen, 'het Kippenhok', noemden we ons clubje.

Truus hoorde daar ook bij.

Ik leerde haar kennen, eerst op Hyves, later op facebook en de club.

We stuurden elkaar privé berichten, het klikte, ook al had ze bijna de leeftijd van mijn moeder.

We spraken af elkaar te ontmoeten, later nog een keer, samen met Cor, haar man.

Twee weken geleden spraken we af dat ze volgende maand samen met Cor, bij ons zouden komen om lekker Hongaarse pörkölt te eten en bij te kakelen.

Gezellig!

En dan blijft het even stil. Dat is vreemd, want Truus doet de naam van kip eer aan, het kakelt maar door. Op facebook, maar ook op mijn blog hier was ze een trouwe lezeres en reageerde altijd.

Ik kijk op haar tijdlijn op Facebook. En dan slaat de schrik me om mijn hart, want daar lees ik berichten als: 'sterkte Truus, we denken aan je.'

Ik weet dan nog niet wat er aan de hand is, maar al snel wordt duidelijk dat het vreselijk mis is. Truus is op haar electrische fiets, wat ze altijd zo graag en vaak deed, in Nederland, tegen een openstaand portier van een auto geknald en ongelukkig terecht gekomen op haar hoofd. Met als gevolg een schedelbasisfractuur en ernstig hersenletsel.

Ongelooflijk geschrokken zijn wij en ze is niet meer uit mijn gedachten. Hoe een ongeluk in een klein hoekje zit, hoeveel pech kun je hebben?

Gisteren het bericht dat ze het niet gehaald heeft, ze is er niet meer. Truus, net 65 geworden, volop in het leven, fit, lief, hartelijk, altijd klaarstaan voor iedereen, wat zal ze gemist worden.

Nooit meet haar gezellige berichtjes, reakties op mijn blog, op facebook. Geen pörkölt eten samen en kletsen over ons heerlijke leven hier in Hongarije, waar ze zo graag was, in haar prachtige gele huis.

Onze gedachten gaan uiteraard uit naar Cor, we vinden het zó erg. En natuurlijk naar haar kinderen en kleinkinderen waar ze ook zo graag over vertelde, haar trots.

Dag lieve Truus, het leven is soms zo oneerlijk, maar ik hoop dat je op een wolkje naar beneden kijkt en denkt: 'mijn leven was te kort, maar wat hèb ik genoten'. 

Liefs van alle kippenmeisjes ( en hun hanen). We gaan je missen.

Bambi

Of we ook eens een hert wilden proberen?

Nog nooit gegeten, dus ja, dat wilden we wel. Dus zo gebeurde het dat er een hert afgeleverd werd van de week, gelukkig zonder hoofd, want eerlijk gezegd was ik niet meer zo stoer toen ik hoorde dat de jager onderweg was met zijn vangst. Een wild zwijn, daar ben ik nou wel een beetje aan gewend, maar zo'n lief hertje is weer een ander verhaal. Ik zeg dus tegen mezelf dat er teveel herten zijn en dat dat het nodig is er een bepaald aantal te schieten, omdat anders de herten de oogst van de boeren vernietigen. Waaronder ons maisveld. En dat ie een mooi leven heeft gehad, zo vrij in het bos, beter dan een zielige kip die ik in Nederland at, blablabla, maar echt fijn voelt het niet.

Het was een hele klus, de mannen doen het grove werk en ik mag alles kleinsnijden, in zakjes doen en invriezen, zo zijn de rollen verdeeld.

De kippen staan om ons heen, slachten is feest voor ze en ook de honden vieren mee.

Gisteren pörkölt (hongaarse stoofpot) gemaakt van hert en eerlijk is eerlijk. De lekkerste pörkölt die ik ooit gegeten heb.

Sorry Bambi. Maar ik ben er nog niet aan toe om vegetariër te worden.