En nog een keer

Het is nog geen vier maanden nadat mijn moeder is overleden. 

Ik weet al dat mijn vader niet helemaal lekker is, huisarts was geweest, maar kon niks alarmerends vinden.

Hij is depressief, geeft aan dat hij er klaar mee is, ziet het leven niet meer zitten.

Smorgens heb ik contact met mijn broer, hij woont vlakbij en gaat iedere dag naar mijn vader, doet boodschappen, kookt voor hem en houdt hem gezelschap.

‘ Heeft ie al gebeld dat hij wakker is?’, vraag ik hem.

‘Nee, hij slaapt nog’.

Het is 8 uur geweest. Ik krijg er pijn in mijn buik van. Mijn vader slaapt nooit zo lang.

‘ Ga erheen’, zeg ik. 

Als mijn broer voor zijn deur staat is het rolluik nog dicht.

‘Hij slaapt’,zegt hij. Maar hij weet ook wel beter natuurlijk. Ik begrijp heus wel dat hij niet naar binnen durft, maar ik dring toch aan. En ja, hij is overleden, ligt in bed.

Binnen vier maanden na het overlijden van mijn moeder is nu ook mijn vader er niet meer. En dat is een raar idee.

Ik ben heel blij dat ik net nog een weekje bij hem geweest ben, we hebben het nog zo gezellig gehad, achteraf goud waard natuurlijk.

Weer vlieg ik binnen twee weken weer naar Nederland, maar toch anders. Vorige keer was ik verdrietig voor mijn vader, nu denk ik: het is goed zo. Hij wou niet meer. Hij miste haar zo.64 jaar samen geweest.

Weer regelen we de uitvaart, we maken er grapjes over.

‘ We worden er al handig in’.

Mijn ouders hadden een huurwoning, die moet leeg.

Eigenlijk geen tijd om te rouwen, maar opruimen, inpakken, ontelbare ritjes naar de kringloopwinkel en naar de stort.

Alles opzeggen, wroeten in de persoonlijke eigendommen van mijn ouders, het is raar om het nachtkastje van je moeder leeg te maken en alles te doorzoeken, haar agenda door te spitten op zoek naar inlogcodes en wachtwoorden.

Het huis wordt leger en leger. En dan sturen de kinderen me naar huis.

‘ Ga maar mam, wij regelen het verder’.

Ik ga. Ook al omdat ik over een paar weken alweer een nieuwe vlucht heb geboekt, omdat mijn zoon gaat trouwen.

Voel me wederom schuldig. En verdrietig. En moe.

Dag pa.

Ik ga jullie allebei vreselijk missen. Maar het is goed zo en ik hoop dat jullie weer samen zijn…..ergens…

Lieve ma ( speech)

Als je ons nu hier zou zien zitten en mij hier zou zien staan om iets te vertellen, dan weet ik zeker dat je zou zeggen: ‘sjongejonge, wat een poppenkast allemaal. Wat een flauwekul’.

Maar ik doe het lekker toch.

De afgelopen dagen hebben pa, André en ik veel herinneringen opgehaald, samen met Danny, Dave en Nick.

Hoe jij en ik vroeger, samen iedere dag de hort op gingen, eerst met zijn tweeën, later met de kinderen erbij.

Lekker op de fiets, later met de snorfiets. Overal gingen we naartoe..

Maar ook gingen we samen op vakantie. Naar Spanje met de bus en daarna met het vliegtuig naar Turkije. We hadden veel lol.

Ook nog zonder de kinderen met zijn tweeën naar London, geweldig was dat ook.

Ook met pa maakte je mooie reizen. Naar Indonesië, naar Afrika. Tussendoor regelmatig naar Spanje of wandelen in Zwitserland. Volop genieten.

En toen werd je ziek. Eerst viel het nog mee, je kon niet goed meer lopen, maar fietsen ging prima, dus gingen jullie lekker toeren samen, op de elektrische fietsen.

Maar het werd steeds minder. En toen werd wel duidelijk dat je niet meer beter zou worden. Dat was wel een schok.

Je ging steeds verder achteruit.

Maar je kon nog genieten van kleine dingen. En de geboorte van je achterkleinzoon Lucas heb je gelukkig ook nog meegemaakt. Zo waren er toch altijd weer dingen om naar uit te kijken.

Vorig jaar kwam pa in het ziekenhuis te liggen en kwam ik twee weken bij je in huis. En wat hebben toen een heerlijke tijd gehad, ondanks alle ellende. Daar heb ik heel erg van genoten en ik weet : jij ook. Ik wou goed voor je zorgen, kookte lekker gezond , veel groenten, waar je eigenlijk niet zo van hield. Jij wilde eigenlijk alleen maar tom poezen eten, maar ik wou dat je eerst je bord leeg at. Dat deed je dan maar om mij een plezier te doen.

Toen ik wegging, naar de bushalte liep om terug te gaan naar Hongarije wilde je persé mee naar de poort lopen. En je bleef maar staan zwaaien tot ik helemaal aan het eind van de straat de hoek om ging. Nog nooit vond ik het zó moeilijk om weg te gaan.

Daarna ging het snel bergafwaarts. De longembolie heeft je de das omgedaan, je zat op de bank aan de zuurstof en kon niet meer weg. Je hebt het toch nog een jaar volgehouden, maar je was helemaal op. 

En toen het telefoontje, waarvan ik wist dat het eraan zat te komen.

Lieve ma, je hebt nu eindelijk de rust en geen pijn meer. En dat gunnen we je.

Maar wat zal ik je missen.

Dag ma,Rust maar lekker uit, daarboven. En ik hoop dat ze daar ook tom poezen hebben.

Afscheid van mijn moeder

 Afscheid van mijn moeder

Ik lig te slapen als om 21.30 uur mijn telefoon gaat. Ik zie dat het mijn broer is die belt en ik ben meteen klaarwakker. Ook al voordat hij iets gezegd heeft weet ik het…mijn moeder is overleden.

Het zat eraan te komen. Longfibrose, COPD én gordelroos in haar hoofd, al jaren. Ze zat op de bank met een slang aan haar neus en kon niets meer. ‘Ik zit gewoon te wachten tot ik dood ga’, zei ze. Zo was het. Mensonterend. 

Mijn vader verzorgde haar, inmiddels 81 , rolstoelafhankelijk.

Mijn broer sprong zoveel mogelijk bij.

Ik zweefde tussen schuldgevoel ( ik zou daar moeten zijn) en opluchting ( gelukkig ben ik hier, dan hoef ik het niet aan te zien).

Want dat was het ergste, om het aan te zien.

Leuk als je oud wordt, maar alleen als je nog kwaliteit van leven hebt en dat hadden ze allebei niet meer. En tóch is er, blijkbaar, altijd nog wel iets om voor te leven, naar uit te kijken.

De geboorte van het eerste achterkleinkind bijvoorbeeld.

Maar ook kleine dingen, een bezoek van mij.

In het vliegtuig, op weg naar nederland huil ik. 

Niet zozeer om mijn moeder, zij is uit haar lijden verlost. Maar om mijn vader, die dit mee moet maken.

Ik slaap in haar bed, ondersteun mijn vader, mijn broer. We regelen de uitvaart. We halen herinneringen op.

Ik voel de band met mijn vader sterker worden, dat is vreemd.

Ook als ik weer thuis ben, bel ik veel vaker en nu met hem. Eerst eigenlijk vooral met mijn moeder, mijn vader op de achtergrond aanwezig.

Dag lieve ma.

Ik ga je missen.

Om vijf uur smorgens, omdat we allebei ochtendmensen waren, urenlang bellen.

Het kan niet meer. 

Dat is voorbij.

Beschuit met muisjes

Beschuit met muisjes

Ik begon m al te knijpen, tien dagen in Nederland en nog steeds geen baby.

Ook de mama in spee werd er niet vrolijker van. Maar toch, tien dagen na de uitgerekende datum, kwam hij op de wereld:

Baby Lucas en hij maakte mij oma. Heel bijzonder om je kind als papa te zien. Genieten….

Dankbaar

 Ik heb een moestuintje. En het is toch wel weer heel leuk en al het werk wel waard.

We aten al peultjes, andijvie en boontjes uit de tuin.

De rode bieten gaan we deze week proberen en de tomaten zijn in aantocht.

Maar waar we niet doorheen komen zijn courgettes, dat zijn me toch dankbare producten. Zakje zaadjes kost een euro, twaalf zaden in een zakje.

Per zaad een enorme plant met mega-oogst.

En alle zaden kwamen op, dus je kunt wel raden…..

Bij alles wat we eten denk ik na of ik er iets van courgette doorheen kan doen.

Want ook al heb ik ze al aan iedereen uitgedeeld, ze komen mijn oren uit.

En iedere keer als ik langs de moestuin loop zie ik er weer een paar, terwijl ik toch echt net smorgens geoogst had.

Een omelet? Met courgette. Plakjes op de bbq met knoflook, met kaas en gevulde courgette is ook lekker. Courgettesoep.

Roerbakken met courgettes.

We gooien ze over het hek voor de kipjes van de buurman.

De honden eten courgettes. Om wanhopig van te worden.

Maar op een gegeven moment is het niet leuk meer.

Ik merk dat mensen al niet meer langs ons huis durven te lopen, want dan krijgen ze weer courgettes mee. Ook als ze het niet willen, het moet gewoon.

En dan lees ik in de Nederlandse krant dat de supermarkten lege schappen hebben vanwege de stakingen en demonstraties van de boeren.

Geen melk, yoghurt en jawel: geen courgettes meer te krijgen.

Zal ik ze naar jullie opsturen? Ik heb er nog wel een paar…..

Douche

 De tuindouche is klaar.

Het had nog wat voeten in de aarde, of in dit geval: in de klei.

Gepaard met behoorlijk wat Hongaarse én Nederlandse vloekjes, is het uiteindelijk toch gelukt.

Het is altijd meer werk dan je denkt.

Aan de ene kant de broodnodige afkoeling en aan de andere kant een kraan voor het vullen van de gieters en aansluiting voor de tuinslang.

Heel blij mee….

Ex-zwembad

 Toen we veertien jaar geleden ons huisje in Hongarije kochten , wilden we graag een zwembad in de tuin.

Gewoon, omdat het kon.

En gezien de zomerse temperaturen wel natuurlijk een luxe, maar zeker niet overbodig.

Het was een heel project, het zwembad tweedehands gekocht in Nederland en mee hierheen genomen en hier een graafmachine met een mannetje gehuurd en een enorm gat laten graven.

We hebben er van genoten, eerlijk is eerlijk.

Maar vorig jaar was het zwembad lek.

We hebben meerdere keren geprobeerd het te repareren, maar dat lukte niet.

Toen we een nieuwe liner wilden kopen, bleek dat we een soort van onmogelijke maat hadden, we konden maar niet slagen, tot we er eentje vonden die wel heel prijzig was.

Toen nog eens de kosten berekend en besloten te stoppen met het zwembad.

Het is een dure hobby en ook een bewerkelijke.

Janos is al niet zo’n zwemmer en ik ging er alleen nog maar even in afkoelen in hoog-zomertijd.

De kosten wogen eigenlijk niet op tegen het gebruik.

En dan heb ik het nog niet eens over het werk wat je er aan hebt.

Dus dit voorjaar sloopten we het bad en toen zaten we met dat enorme gat.

Een zwembad bouwen is één ding, maar eentje dichtgooien is ook wat hoor.

Uiteindelijk is het gelukt, gras gezaaid en bomen geplant en nu komt het volgende project.

We maken een buitendouche, zodat we als het warm is toch even lekker af kunnen koelen.

Ach ja, we vervelen ons nooit hier….

Moestuintje

Na jaren geen moestuin te hebben gehad, had ik er nu wel weer zin in.

De laatste keer was alweer een aantal jaren geleden.

Tot wanhoop gedreven door enorme droogte, mollen, luizen, woelmuizen, slakken en ik weet het allemaal niet meer, was ik er helemaal klaar mee.

Maar het begon toch weer te kriebelen en dus sloeg ik weer aan het zaaien. Weliswaar een klein moestuintje maar hee, je moet toch ergens beginnen nietwaar?

En kijk, hoewel het toch nog steeds meer werk is dan ik dacht, is het toch de moeite waard.

Al twee keer peultjes gegeten en ook al andijvie en dat is toch echt de moeite waard.

Kan niet wachten tot de bietjes goed zijn en ik verse tomatensoep kan maken van mijn eigen tomaatjes.

Gender reveal

Wat ga ik krijgen? Een kleinzoon of een kleindochter?

Het was heel spannend.

Nick en Lizzy ( de papa en mama in spee) waren zo lief om te wachten tot ik in Nederland was met het bekend maken van het geslacht van hun spruit.

Het werd niet zo’n hysterische gender reveal party, maar alleen met de andere oma en opa en ik erbij.

Heel knus dus.

Lizzy moest wel een strijd leveren tegen haar nieuwsgierigheid, de enveloppe met het antwoord lag op de kast, maar ze kon zich beheersen.

Compleet met taart en een ballon met de juiste kleur erin ging ze met een naald in de aanslag.

En….het is een jongetje.

Niet heel erg verwonderlijk natuurlijk, gezien het feit dat onze hele familie uit jongensgezinnen bestaat, dus de genen waren ruim vertegenwoordigd.

Maar omdat ze op de echo niks konden ontdekken wat op een jongens-kenmerk leek, begon toch het idee te ontstaan dat het toch zomaar een meisje kon zijn.

Maar de wens, als ze mochten kiezen, was wel een jongen en de ooms wilden absoluut een knul en ‘geen meid asjeblieft’.

Dus iedereen heel blij.

Ik krijg een kleinzoon❤️

Geteckeld

 We kregen logees. En niet zomaar logees, Nick en Lizzy kwamen mèt de teckels.

Ivy en Olaf. Olaf is de zoon van onze Zoë en Teus èn de broer van onze Charly. Een soort dubbele gezinshereniging dus, want ik had ook heel erg veel zin om mijn kinderen weer te zien.

Het is altijd al een feestje als ze komen maar nu was het echt genieten.

Ik was een beetje bang dat het niet zou klikken tussen de hondjes, maar dat was een onterechte zorg.

Wat een lol hadden ze met zijn zevenen.

En wij natuurlijk ook😁

Oma

 

Ja ik weet het, ik heb jullie vreselijk verwaarloosd. Veel te lang niets laten horen.

Mijn smoes/excuus ( doorhalen wat niet van toepassing is) is dat ik geen inspiratie meer heb. Geen echte aanleiding om te schrijven. Het voelt altijd alsof ik in herhaling val, alles is al verteld over onze avonturen hier in Hongarije.

Alweer meer dan tien jaar geleden besloten we dat we niet meer terug gingen naar Nederland.

Inmiddels helemaal ingeburgerd in ons heerlijke dorp.

De reden van dit nieuwe verhaal is de aanleiding van de blog.

Ik wilde namelijk iets nalaten voor het nageslacht. Ik zou het zelf heel leuk vinden als mijn oma iets van een dagboek nagelaten had. Dus ik dacht altijd als ik iets schreef: leuk voor mijn eventuele kleinkinderen later. Een verslag van hun oma en opa die de stap namen om te verhuizen naar een vreemd land waar ze hun hart verloren hadden.

En nu is het binnenkort zover: wij worden oma en opa!

Zo vreselijk leuk en spannend. We zijn in de wolken.

Ik ga mijn best doen om vaker te schrijven zodat mijn kleinkind in spee later kan lezen over oma en opa.

En…ik heb weer nieuwe stof tot schrijven. Cadeautje van onze vrienden:

De Chinees

Er is licht aan het einde van de donkere tunnel die ‘corona’ heet.

En wel in de vorm van het vaccin.

Is het niet al omdat je ervan overtuigd bent dat je een vaccin nodig hebt omdat je je in een risicogroep bevind, dan wel om makkelijker te kunnen reizen.

Ik stond niet echt te trappelen, maar het idee om straks als het nodig mocht zijn op een normale manier in een vliegtuig te kunnen stappen, sprak me dan wel weer aan. Dus wij wilden ook.

In beginsel konden wij als buitenlanders niet gevaccineerd worden in Hongarije. Maar gaandeweg ging het vaccineren zo rap hier dat het ineens toch bleek te kunnen. Want Hongarije had heel voortvarend, veel vaccins op voorhand besteld: hele vliegtuigen vol vaccins vlogen het land binnen.

Met stijgende verbazing volgden we de Nederlandse stijl van het vaccinatieprogramma en vallen van de ene verbazing in de andere. Om tot de conclusie te komen dat Hongarije dit toch wel even heel wat beter aanpakt.

Niet iedereen krijgt hier thuis een uitnodiging, wat echt verspilde energie is, maar hier moet je je zelf aanmelden, indien je interesse hebt in een vaccin.

Wat mijns inziens een stuk efficiënter is, want er zijn nog best veel mensen die helemaal geen behoefte hebben aan een vaccin en die krijgen dus ook allemaal een uitnodiging thuis en verdwijnt vervolgens in de prullenbak.

Hier in het dorp stond er een bericht op Facebook van de gemeente, je kon in een chatbericht aangeven als er interesse was. Hoe makkelijk wil je het hebben😁

Een poosje later kreeg ik een bericht via messenger van de burgemeester, ze had een afspraak voor ons gemaakt bij de huisarts, we konden langskomen, wat een service.

Het ging soepel en gesmeerd, we hebben ‘de Chinees’ gekregen, Sinopharm, ik hoefde niks in te vullen, de dokter heeft een foto gemaakt van ons verzekeringskaartje en hup, binnen tien minuten stonden we weer buiten.

Drie weken later werd dit proces herhaald en kijk, volledig gevaccineerd in een poep en een scheet.

Gisteren kreeg ik een berichtje van het thuisfront.

‘Mam, jullie oproep voor het vaccin, je kunt een afspraak maken, hahaha’.

‘Gooi maar in de prullenbak jongen’.......

Eerste prik

 Vandaag was een grote dag, we moesten naar de dierenarts met de pups, voor de eerste prik.

Ook goed voor de socialisatie was de autorit ernaartoe. 

Het is goed voor opgroeiende pups om met zoveel mogelijk geluiden in aanraking te komen in deze periode.

We zullen maar zeggen dat deze pups goed getraind zijn in bankhangen en netflixen, ook hele belangrijke eigenschappen voor later😜😁

Ok, het was niet leuk natuurlijk, maar we voor een goed doel, dus de eerste APK zit erop😁😁😁🐶

Druk

Het is gezellig druk in huis. Voor mijn gevoel ben ik alleen nog maar aan het dweilen, soppen,voeren, wassen en , dat is het leukste natuurlijk; aan het spelen.

De pups groeien als kool.

Het zijn korte nachten, maar we genieten er heerlijk van.

Het zijn nu echte hondjes en ze lopen de kamer rond te stappen alsof ze er altijd geweest zijn.

Yoghurt eten: