Hongarijeavontuur deel 1

Mensen vragen wel eens: hoe zijn jullie in Hongarije terecht gekomen?

Dan zou ik willen dat ik een romantisch verhaal kon ophangen over vroegere vakanties in een tentje met Jan of van Hongaarse voorouders of zoiets. Maar niks van dit alles. Het echte verhaal is dat we een keertje op tv zagen dat de huizen in Hongarije zo ontzettend goedkoop waren, gewoon heel Nederlands dus, het mocht niks kosten.

Eigenlijk waren we ook gewoon heel nieuwsgierig en droomden we van een vakantiehuis met ruimte waar we leuke vakanties zouden kunnen houden en waar onze honden mee naartoe konden. Voor de kinderen hoefden we het niet te doen, die hadden daar al helemaal geen behoefte meer aan.

We struinden het internet af en tot onze verbazing bleek het waar te zijn, voor een paarduizend euro had je al een huisje. Nou ja, huisje, een paar muren met ramen en deuren, als je geluk had, want veel meer was het niet.

We wilden wel eens gaan kijken daar in dat land van de paprika's, pálinka en goulash.

Het land met de lange warme zomers en de korte koude winters.

We vonden een huis wat ons  wel wat leek en we stapten in de auto en gingen op pad.

Zodra we in Hongarije waren, voelde ik me een soort van thuis. Het klinkt misschien onwaarschijnlijk en ik kan het ook niet onderbouwen. Maar ik had meteen iets met de dorpen waar we doorheen reden, de kerkjes, de heerlijke geur van houtgestookte kachels. Jan helemaal niet. Die vond het een armoedige zooi.

We hadden een afspraak gemaakt met degene die de sleutels had om het huis te bekijken. 

De vrouw reed met ons mee naar het huis wat misschien ons huis zou worden.

Een afgelegen straatje reden we in en we stopten bij een soort bouwval. De vraagprijs was niet veel, maar wel teveel voor dit hoopje stenen. Zwaar teleurgesteld reden we weer terug en we besloten in Siofok een hotel te nemen en morgen verder te kijken.

We reden naar Siofok, in de zomer een bruisende stad met veel toerisme, aan het bekende balatonmeer.

Maar nu was het november en totaal uitgestorven. Het leek helemaal niet op de foto's en filmpjes die ik op internet gezien had van deze stad.

Ook een hotelkamer boeken was onmogelijk. We konden wel een heel hotel kopen trouwens, want aan bijna iedere hotelmuur hing een bordje 'eladó': te koop.

'Ik ben het zat, ik ga naar huis', zei Jan.

En bijna eindigde hier ons Hongarije avontuur voortijdig.....

Wordt vervolgd.....

Dubbelcheck

Sinds een jaar of twee hebben we nieuwe buren, nou ja buren.....er zitten een paar huizen tussen. Ook Nederlanders en hoewel wij niet zozeer op zoek zijn naar Nederlanders hier (dan hadden we beter in Nederland kunnen blijven) om mee om te gaan, soms klikt het gewoon goed en dan is het ook wel heel erg leuk dat je je verhaal eens kwijt kunt in het Nederlands. Want ook al redden we ons prima in het Hongaars, een gesprek voeren met Hongaren zoals je dat met Nederlanders kunt is niet mogelijk en ik heb ook niet meer de illusie dat dat ooit nog gaat gebeuren.

Maar de buuv en ik besloten eens een gezellig meidendagje te gaan hebben en we namen het boemeltreintje naar de stad. Rit van bijna een uur, dus lekker kletsen en niet op de weg hoeven letten, heel relaxed. Want kletsen, dat kunnen we!

Toen we uitstapten en de stad inliepen bekenden we elkaar dat we eigenlijk helemaal niet van winkelen hielden. Dus dat sloegen we gewoon over en we belandden op een terrasje waar we een heerlijke cappuccino dronken. 

Lekker slenteren door een park, daarna een pizzaatje eten bij de Hongaarse Italiaan, wijntjes erbij want we zijn met de trein en als afsluiter nog een ijsje en nog een cappuccino. 

Terug naar het station en daar was de verwarring. Want het station is onderhevig aan een renovatie, dus de gebruikelijke opstapplaatsen waren er niet. 

Aan conducteur vragen we of dit de trein naar ons dorp was, de man knikt met een naar mijn zin iets te afwezige blik. 

Aarzelend stappen we in, de trein is helemaal,leeg.

Het zint me niks. Als je hier in de verkeerde trein stapt dan ben je het haasje, want je bent dan zomaar weer niet thuis.

'Ik ga eruit', zeg ik tegen buuv. 'Ik vertrouw het niet'.

Ervaringen uit het verleden hebben mij namelijk geleerd dat Hongaren nooit zeggen 'ik weet het niet', maar gewoon ja of nee. 

We lopen naar het tweede gedeelte van de trein waar wel mensen inzitten. 

Ik spreek een andere treinmeneer aan die ervoor staat en ja, ik moet er hier echt in.

Nou ja, dan zal het wel goed zijn toch, denken we.

Dus we gaan nu toch maar in de trein zitten en vragen binnen, voor de zekerheid, nogmaals of deze trein naar ons dorp gaat. Weer bevestiging en nu gaan we op ons gemak zitten. Net op tijd want er komt beweging in de trein. Ik kijk nog eenmaal achterom en zie tot mijn stomme verbazing dat het treinstel waar we net inzaten, gewoon blijft staan.....we kijken elkaar aan en schieten in de lach, alleen al het idee dat je in een trein zit en dat dan het andere gedeelte weg zou rijden......dat zou weer echt iets voor ons geweest zijn.

Maar, de moraal van dit verhaal: alles dubbelchecken in Hongarije.

Einde van een supergezellige dag die voor herhaling vatbaar is.

Bureaucratie

We hebben wat dingen te regelen, voor het gastenhuis.

Er moet water komen en electra. 

We weten inmiddels dat dit soort dingen veel tijd nodig hebben, Hongaren zijn niet zo snel, behalve op de weg dan want dan willen ze altijd graag inhalen. We vragen ons altijd af waarom ze zo hard rijden, want ze zijn altijd te laat. Of misschien wel daardoor juist, ik weet het niet.

We gaan dus al vroeg op pad, op naar de Eon, eens kijken of we stroom kunnen krijgen op onze naam.

Op alles voorbereid, map met alle papieren, onze lakcimkartya's, legitimatiebewijzen, geld,,leesbril, pen, wat kan er mis gaan?

Het is druk, bij binnenkomst staat een apparaat waar je een nummertje moet trekken. 

We kunnen ons inmiddels aardig redden met ons Hongaars, maar hier kunnen we niet uitkomen, wat ingewikkeld allemaal.

Maar een aardige meneer helpt ons, we hebben nummertje 302.

286 is aan de beurt. Twaalf balies zie ik en een wachtruimte, we gaan maar zitten, want dit gaat even duren.

Inmiddels begrijp ik dat het niet aan de kwaliteit van ons Hongaars ligt dat we geen nummertje konden trekken, de Hongaren komen er ook niet uit en de meneer is er maar druk mee.

Het duurt allemaal lang, er zijn dan wel twaalf balies, maar ik tel maar drie medewerkers.

Er is er eindelijk eentje klaar, we kijken gespannen naar het scherm waar het nummer verschijnt met het balienummer. Je hoopt toch altijd dat er, als door een wonder, een paar overgeslagen worden om wat voor reden dan ook en dat je sneller aan de beurt bent.

Er gebeurt niets. De medewerker staat op, gritst een pakje sigaretten mee en verdwijnt naar buiten om een peukie te roken. 

Balie twee is ook klaar met de klant, maar ook die verdwijnt naar buiten. Roken met zijn tweeën is gezelliger.

Ik trek mijn vest uit, het is bloedheet binnen, iedereen zit met hoogrode wangen te wachten.

Anderhalf  uur en negen rook- en koffiepauzes later zijn we aan de beurt.

Het is een heel gedoe van tikken op het toetsenbord van de pc, invullen van formulieren, dertig stempeltjes, twaalf handtekeningen en een moeizaam Hongaars gesprek.

En dan zegt de medewerkster op het laatst in het Duits dat het zo geregeld is. En 'auf wiedersehen'!

We kijken elkaar aan.....waarom zegt dat mens niet meteen dat ze Duits spreekt?

Nou ja, we hebben het voor elkaar, op naar de watermaatschappij.

Het eerste gedeelte van mijn verhaal is hetzelfde, met de nummertjes enzo.

Dan zijn we aan de beurt, gelukkig is het hier minder druk.

'Gutentag', begint Janos hoopvol.

De medewerkster snauwt in het Hongaars dat ze alleen Hongaars spreekt en dat we in Hongarije zijn. Ja, dat weten we ook wel, maar we konden het toch proberen? En zo heel raar is het nou ook weer niet als je bij zo'n bedrijf werkt, dat je een paar woorden over de grens spreekt. Vandaag kunnen we het blijkbaar niet goed doen....

Ze ontdooit als ze in de gaten heeft dat we best wel aardig uit de voeten kunnen in het Hongaars en ze wordt steeds aardiger, gelukkig. Want het is niet meteen onze hobby, dit soort instanties aflopen en al die formulieren invullen.

Maar we hebben het voor elkaar...nu alleen nog de verzekeringen en het gas........pffff

Ander keertje maar.....

Daar ben ik weer.....

Ik kreeg toch regelmatig mailtjes met de vraag: waar ben je gebleven op de blog?

Antwoord: nog steeds hier, helemaal blij en gelukkig in het Hongaarse land.

Mijn laatste blogje is alweer heel erg lang geleden, ik was een beetje 'blogmoe' ( is dat een woord? Vanaf nu wel )

We wonen alweer een jaar nu in het huis van onze zoon en dat was een heel goede keus.

Net ietsje leuker, ruimer, luxer.

We namen afscheid van twee teckels, dat was heel verdrietig.

Nieuw in onze veestapel is....een katertje. 

Het was spannend, onze Viszla's zijn jagers en op de kreet 'poesjes', maar ook in het Hongaars 'macska', gingen ze totaal uit hun pannetjes.

Dus ik had zo mijn bedenkingen, maar volgens Janos zou het geen probleem zijn en soms moet je gewoon vertrouwen op zo'n man, soms hebben ze wel eens gelijk.

We kochten hem op de markt in Pécs, hij zag er niet uit en was behoorlijk ondervoed.  hongaren denken dat kittens en puppies prima groeien op een beetje melk met brood.

Janos zei later dat hij bang was dat ie de reis naar huis al niet zou overleven, maar ik had er wel vertrouwen in. 

Soms hebben vrouwen gelijk.

Het was geen enkel probleem, het was liefde op het eerste gezicht tussen poes en honden en we genieten van het opgroeien van dit ontdeugende beestje. Ze spelen samen en een kat is toch weer heel anders dan een hond, het crosst door het huis en de tuin en binnen drie seconden zit ie boven in de hoogste boom. Dat zien we onze viszla's en overgebleven teckel nog niet doen.

De poes heet Szomszéd, we noemen m Szommy. Szomszéd betekent buurman in het Hongaars, dat vonden we wel grappig, maar als ik m buiten roep voel ik me toch wel een beetje voor gek staan.

Szommy is inmiddels ongeveer bijna zes maanden en hij is leuk opgedroogd, of niet dan?

Van dik hout.....

Toen we gingen verhuizen en een grote keuken kregen, wilde Janos graag een grote tafel in de keuken.  

Het idee was om die tafel door de timmerman hier in het dorp te laten maken, het hout kon ook door iemand uit het dorp geleverd worden, dus kat in het bakkie....zou je denken. Maar het ging weer allemaal op zijn Hongaars natuurlijk. Meerdere malen bij de timmerman aan de deur geweest, maar die was druk, druk, druk. Dat kan natuurlijk, maar wanneer kon het dan wel? Na half november, was het antwoord. Inmiddels is het eind februari en wachtten we nog steeds op enig teken van leven van de timmerman. Je kunt er niks van zeggen, want als ie vandaag zou komen heeft ie zich nog steeds aan zijn afspraak gehouden, maar Janos was het wachten meer dan zat. Zijn broer kwam logeren en ze wilden iets te doen hebben, dus hout gehaald, even naar de Obi voor de benodigde materialen en de broertjes aan het knutselen. 

Toen ik de eikenhouten planken zag, wat een tafel moest gaan worden had ik zo mijn twijfels, maar het resultaat mag er zijn.

Dit moest een tafel gaan worden:

Schuren, schuren en nog eens schuren:

Het resultaat:

Afscheid

Bijna dertien jaar geleden kregen we je als puppy, een kruising jack-russel/teckel. Je was een lieve, vrolijke, sterke hond. Groot was de schrik toen ik zeven jaar geleden ineens een tumor op je lip ontdekte. Meteen naar de dierenarts, het was gelukkig goedaardig en het advies was om het te laten zitten, omdat een operatie veel stress zou geven.

Vorig jaar werd hij ineens iets groter, maar toch stopte het en bleef het daarna rustig. Twee weken geleden begon het ineens erg hard te groeien en toen wisten we al dat het mis was, het irriteerde en je begon het open te krabben. Inmiddels waren er twee bijgekomen. Naar de dierenarts, hier in Hongarije, het was een kleine ingreep. Toen de dierenarts hoorde dat je al zo oud was, schrok hij zichtbaar. Dan was het wel een behoorlijk risico.....toch gunde ik je de kans, je was nog steeds zo sterk en fit. Eigenlijk tegen alles in wat ik altijd gezegd heb: met een oudere hond moet je niet sollen, geen operaties als ze op leeftijd zijn. Had ik maar naar mezelf geluisterd, want het ging helemaal mis. Vannacht heb je het niet gehaald, ik heb spijt als haren op mijn hoofd dat ik je niet meteen rustig heb laten inslapen. Maar het is nu goed zo, vandaag hebben we een mooi grafje voor je gemaakt in de tuin waar je nog gelukkig een aantal geweldige jaren hebt gehad. Dag lieve Amstel, we hebben van je genoten die dertien jaar. Xxx

Onze blonde Amstel:

Als puppy, wat waren we nog jong ;-) :

Gelukkig heeft opa, je grote vriend, je pas nog geknuffeld:

Dag lieve Amstel:

Gelukkig nieuwjaar

Het nieuwe jaar is begonnen. Vier jaar geleden vertrokken we in januari hierheen: voor onbepaalde tijd. 

En het bevalt heel erg goed, zo goed dat we besloten om te verhuizen naar het huis naast ons, omdat dat toch meer een 'echt' huis is. Iets meer ruimte en iets minder primitief. Het was een goede beslissing, ik geniet met volle teugen.

Als afsluiting van het oude jaar, werden we uitgenodigd om met een aantal Hongaren uit het dorp in het dorpshuis met de burgemeester een  oudjaarsdiner mee te maken. Dat vonden we heel erg leuk, we voelden ons zeer vereerd en geaccepteerd. 

Het was echt Hongaars en heel leuk om mee te maken.

En nu......nu staat er een fris, nieuw jaar op de stoep. Het is letterlijk fris ook, want na een heel lang prachtig najaar, net als in Nederland, is het sinds een paar dagen -9 en er komt sneeuw aan, zeggen ze. Laat maar komen, we zijn er klaar voor. Boodschappen in huis, de vriezer vol, houtjes genoeg....genieten.

Ik wens jullie allemaal een heel gelukkig, maar vooral gezond 2016.

Linda

De boom.

Het was weer zover, tijd om de kerstspulletjes tevoorschijn te halen. 

Vorig jaar had ik geen zin in een kerstboom, te weinig ruimte ervoor.

Dit jaar krijgen we hoog bezoek met kerst, de tweekoppige plattelandsvrouwenvereniging viert de kerst net als ieder jaar samen, alleen dit keer is het feest bij ons, kan nu ook want we wonen wat ruimer, want met zeven personen opgehokt zitten met kerst in een klein kamertje, was niet zo handig.

Jan sprak de kerstbomenkweker van het dorp, we wilden graag twee kerstbomen dit jaar, jawel. En we wilden ze niet pas met kerstavond zoals hier in Hongarije gebruikelijk is, maar gewoon een anderhalve week daarvoor. 'Rare Nederlanders', moppert de kerstbomenman, ' en waarom moet je er nou twee? Vorig jaar geen eentje en nu twee?' Hoofdschuddend en iets mompelend over Linda die blijkbaar altijd wat bijzonders heeft, stemde hij toe.

De volgende ochtend stond hij voor de deur en Jan ging samen met hem twee bomen omzagen. Vers van de pers dus, mooie bomen en nu kon het kerstgevoel langzaam opkomen. Onder het genot van wat vloekjes in het Nederlands èn Hongaars, werden er planken onder de stam geslagen, zodat de boom kon staan. Eentje in de keuken en eentje in de kamer. 

De doos met kerstspulletjes kwam tevoorschijn en daarmee de nachtmerrie van de kluwes lampjes die uit de knoop gehaald moeten worden, ook ieder jaar hetzelfde liedje, wat een terugkerend drama is dat.

Maar...ze staan hoor, onze kerstbomen in vol ornaat.  En het is de moeite waard, want het geeft toch een boel gezelligheid.

Ook de buitenlampjes langs de dakgoot en langs het hek gehangen, we leven in een zee van lichtjes, heerlijk. De Hongaren lopen hoofdschuddend langs, rare Nederlanders.....ik heb geen idee hoe het in de stad is, maar hier op het dorp zijn we de enigen die dat doen en ze kunnen zich niet voorstellen dat dit in Nederland niks bijzonders is en iedereen dat in meerdere of mindere mate doet.

Nee, dan onze overbuurman, die heeft aan de straatkant zijn kerstboom voor het raam staan, het hele jaar door met versiering en al. Het luik zit altijd dicht, maar op kerstavond gaat het luik open, stekker in het stopcontact en voila.....de dag na kerst gaat de stekker er weer uit en het luik weer naar beneden, de boom heeft zijn werk gedaan en staat alweer startklaar voor het volgende kerstfeest. Hoe makkelijk is dat?

Wij laten 'm nog even staan, de kerstboom tot ie uit gaat vallen en de lampjes buiten tot we ze zat zijn, zo eind februari. Gezellig! Ik wens hierbij iedereen een gezellige kerst.

Hoe is het nu met....?

....de binnenkant van je huis', die vraag heb ik al een paar keer gekregen.

Ik dacht steeds:' als het af is, plaats ik wat foto's'.

Maar het is nog steeds niet af en volgens mij gaat dat ook nog wel even duren, want we hebben nog steeds lege plekken waar 'iets' moet komen. En wat dat 'iets' is, is een vaag begrip want dat weten we zelf dan eigenlijk ook niet.

Dus laat ik nu de foto's zien voor zover we nu zijn.

Het is ons gelukt, al zeg ik het zelf, om toch ietsje meer luxe te hebben en om toch de sfeer van een Hongaars huis vast te houden. En met luxe bedoel ik niet de luxe die we in nederland bijna allemaal wel hebben. Ik heb en wil nog steeds geen vaatwasser of wasdroger, geen stofzuiger en strijkbout, geen centrale verwarming,geen oven of magnetron. Ik kook op houtvuur en voor uitzonderingen heb ik een tweepits campinggasstelletje met een gasfles staan. Voor een Hongaar behoorlijk luxe allemaal, maar voor de gemiddelde Nederlander nog steeds vrij eenvoudig. Maar ik ben er heel blij mee. Ik heb helemaal niet hoeven wennen. Dat was wel anders voor de honden, die natuurlijk geen flauw idee hadden wat er ging gebeuren.

Steeds meer dingen werden op de dag van de verhuizing opgetild en meegenomen, tot er alleen nog één grote stoel was, die niet mee zou verhuizen en waar ze met zijn vijven in konden liggen blijkbaar, van angst tegen elkaar gedrukt, het was een zielig en tegelijk komisch gezicht, nooit geweten dat vijf honden in één stoel pasten.

Amstel is bijna veertien en een beetje dement aan het worden en inmiddels stokdoof. Die begreep er helemaal niks van, ik heb hem drie keer snachts met de zaklamp moeten halen omdat hij braaf voor de verkeerde deur van het verkeerde huis stond te wachten en ons ook niet hoorde roepen.

Maar inmiddels zijn ook zij gewend en genieten we van wat meer ruimte, dit is wel een echt huis!

Foto's van de woonkamer:

Het mooie balkenplafond wat tevoorschijn kwam toen de de plafondplaten eruit haalden:

De keuken:

De gang( let op de mooie hongaarse plavuizen)

Het was een goede beslissing, heel blij mee.

Zoals alleen oma dat kan

Oma's kunnen altijd heerlijk koken. Nou ja, niet allemaal natuurlijk, ik ken ook vrouwen die de omaleeftijd allang bereikt hebben, maar er nog steeds niks van bakken. Ik ben ook nou niet meteen swerelds beste kokkin, maar ik kan toch redelijk koken, ik krijg tenminste weinig klachten, wat trouwens ook heel verstandig is ;-)

Ik at altijd graag bij mijn oma's, het eten was lekker en het was ook altijd zo gezellig.

Sinds kort zijn we verslaafd aan het kookprogramma '24 kitchen'. Wel eens gezien? Niet aan beginnen. Want behalve dat je geneigd bent de halve dag voor de tv te hangen, heb je ook de hele dag trek en loopt het water je in en uit de mond. Al kwijlend kijken we naar hoe ze de lekkerste taarten en gerechten in elkaar flansen, maar het allerleukste is de rubriek: 'zoals alleen oma dat kan'. Een Indische kok samen met iedere keer een andere Indische oma laten zien hoe je de heerlijkste Indische gerechten maakt.

Het leukste is om te zien hoe de oma's alle nieuwe adviezen van het voedingscentrum volledig in de wind slaan en gewoon heerlijk in een sausje een kilo ( ja het is geen typefoutje) suiker toevoegen en als de kok erbij staat te roepen: 'ho ho, veel teveel', haar wenkbrauwen optrekt en als hij even niet kijkt gewoon nog een scheut suiker erbij gooit. Ook sambal wordt niet kinderachtig gebruikt, enorme hoeveelheden gaan erin, tot verbazing van de toch ook Indisch uitziende kok.

Ik krijg meteen weer zin in Indisch eten, maar in Hongarije heb ik dat nog niet gezien en natuurlijk kan ik zelf ook wel wat prutsen, maar zodra ik voet op Hollandse bodem heb gezet is het eerste als ik thuiskom: Indisch afhaal-eten, wat mijn jongens dan voor me gehaald hebben, dat is inmiddels traditie.

Heerlijke sambalkipjes en sambaleitjes, sambalboontjes en zoete brocolli tesamen met mie en zoete komkommertjes. 

De volgende dag allemaal aan de race natuurlijk, want we zijn het niet meer gewend zo pittig te eten, maar wat is het toch heerlijk.

We hebben het er graag voor over.

Terwijl ik dit schrijf kijk ik met een schuin oog naar weer een oma die heerlijk Indisch kookt. Het is pas zes uur in de ochtend, maar mijn honger groeit. Ik kiep een paar kippenpoten in de pan en ik denk dat ik die eens lekker samballig ga braden vandaag.

Dus als jullie me missen op facebook vanavond.....ik zit op het toilet.....

Plattelandsvrouwen op reis (deel 2)

Mijn persoonlijke OV-kaart was jarig, vijf jaar oud en als nieuw natuurlijk, want in Hongarije kan ik die niet gebruiken en in Nederland kom ik maar zelden. Een jubileum, dus een feestje zou je denken. Maar nee, integendeel, ik kreeg een brief dat de kaart aan vervanging toe was. Niet omdat ie versleten of kapot was, nee, gewoon over datum. Kosten voor mij: 7,50 voor een nieuwe. Het zal allemaal wel aan mij liggen, maar begrijpen doe ik het niet, behalve dat ik wel begrijp dat dit een leuk financieel voordeeltje voor de NS is. Omdat ik niet van plan was daar in te trappen, toog ik nu ik toch in Nederland was, met mijn OV naar het info loket op het station. Ik wilde het tegoed van mijn persoonlijke OV over laten zetten op  de anonieme OV die we ook hebben, veel makkelijker want die kunnen we allebei gebruiken. De meneer achter de balie tikt op de computer. 'Er staat nog 8 euro op mevrouw'.

'Mooi, dan wil ik die op deze kaart overzetten'.

'Haha, nee mevrouwtje, zo simpel gaat dat niet. Hier heeft u een formulier, dat moet u invullen en opsturen'.

Ik kijk ongelovig naar het formulier, een A4tje wat aan twee kanten geheel ingevuld moet worden. Belachelijk, toen ik de kaart vijf jaar geleden aan ging schaffen, was dat zo gepiept via internet, maar het ongedaan maken kan niet online.

Mopperend vertrek ik met het formulier. Stom gedoe.

Na het bezoek aan onze families, vliegen we terug naar Budapest en om het spannend te maken gaan we nu eens terug met de trein ipv met de bus. Nieuwe uitdaging voor de plattelandsvrouwen. We stappen in de taxi, vertellen dat we naar het treinstation moeten en de man, die meteen zegt dat hij helaas geen Engels spreekt, vertelt in rap Hongaars dat er twee routes zijn, welke de dames wilden? 'Nou, de snelle maar', zegt Jacqueline in haar onschuld, 'want we moeten de trein van 11.30 halen'. 

En dan gebeurt het....de chauffeur trapt op het gaspedaal en als een raket vliegen we over de snelweg, van links naar rechts, over doorgetrokken strepen, rechts inhalend, niks is hem teveel. Mijn hart zit in mijn keel. In de stad halen we adem, hier moet ie wel rustiger rijden met al die auto's en de max snelheid van vijftig km per uur. Denken we.....ben je mal, met een snelheid van 80 waar je maar 50 mag en kan, sjeest ie tussen de auto's door, we hebben het gevoel of we in een race-computerspelletje zitten, ik voel mezelf groen wegtrekken en als we toch wel wat angstige geluiden maken, keert ie zich om en zegt: ja, jullie moeten toch de trein van 11.30 halen?

Ja, maar wel in levende staat graag.

Na deze dodemansrit komen we op het station, helemaal op tijd dankzij de snelle taxichauffeur, we kopen een kaartje aan het loket en wat een verademing: een gewoon, ouderwets papieren kaartje. Helemaal blij werden we ervan. De mevrouw wijst ons waar we in moeten stappen, we lopen naar de trein, twee conducteurs pakken onze rugzakken aan en helpen ons in de trein.

We ploffen neer, gewoon plek zat, heel relaxed.

De conducteur komt de kaartjes controleren en met een pen zet hij een ouderwetse krul op ons papieren kaartje. Heerlijk! Geen zenuwen: 'hebben we wel goed ingecheckt en denk eraan dat we straks niet vergeten uit te checken....'

 

Als we bijna op het punt zijn dat we uit moeten stappen, komt de conducteur tegenover ons zitten. 

' ik zeg wel wanneer jullie eruit moeten',zegt hij. 

Hij helpt ons weer met de tassen, we bedanken hem voor zijn vriendelijkheid en hulp en we voelen ons helemaal gelukkig, weer met onze voeten op de Hongaarse kleibodem, waar ze misschien vergeleken bij Nederland behoorlijk achterlopen, maar waar mensen nog tijd hebben voor elkaar en behulpzaam zijn.....waar we horen.....

Jaarlijkse reisje naar Nederland van de plattelandsvrouwenvereniging (deel 1)

Het was weer zover, het jaarlijkse reisje naar Nederland van de plattelandsvrouwen vereniging van twee boerinnen.

Al kwetterend stapten we om 7 uur smorgens in de bus naar Budapest, wat ons een boze blik opleverde van een Hongaarse mevrouw op leeftijd die het zelf blijkbaar niet zo leuk had met de man die naast haar zat en waar ze de hele weg geen woord mee gewisseld heeft. Nadat we even beduusd waren ( zijn wij zo luidruchtig dan?) besloten we ons er niks van aan te trekken, je mag toch zeker in een bus wel praten?

Busreis ging prima, taxi ook gesmeerd, vliegen niks aan het handje en we arriveerden in Eindhoven waar tot onze verrassing de zus van Jacqueline ons op stond te wachten om ons de busrit naar station Eindhoven te besparen en we stapten luxe in de auto met chauffeuse.

Tot zover, niks aan het handje, appeltje/eitje.

Tot er iemand besloot ( misschien die chagrijnige Hongaarse mevrouw uit de bus?) zijn of haar leven te beëindigen en voor de trein te gaan liggen op een spoor waar wij overheen moesten.  Kinkje in het kabeltje. Paniek op het station, bussen werden ingezet en we moesten verder met de bus.

Ik had de mobiel van Jan meegekregen, ik zet m aan om mijn jongens te bellen dat het allemaal wat later ging worden dan gepland. Helemaal blij dat ik de pincode nog wist en ik bestudeerde de knopjes en de mogelijkheden, die eindeloos waren voor een boerin die al jaren geen mobiel meer in handen had gehad.

Maar het lukte, ik belde mijn kind en ik was best trots op mezelf, dat had ik maar weer mooi gedaan.

Mobieltje in de tas, Jacqueline en ik kletsten weer verder en er schalde een hele irritante ouderwetse telefoonbel door de bus.

Iedereen keek om zich heen, wij ook. Tot Jacq zegt....'Lin, komt dat niet uit je tasje?' 

Ja hoor, het was de mobiel van Jan die zo'n lawaai maakte, proestend van het lachen probeerde ik het telefoontje te beantwoorden, maar het duurde even voordat ik in de gaten had dat je niet moest drukken op het knopje, maar moest schuiven. 

De reis van eindhoven naar amersfoort was een hel, we moesten als haringen in een ton in de trein de hele weg staan en helemaal gesloopt kwamen we op station Amersfoort aan. 15 en half uur over gedaan van deur tot deur, je moet er wat voor overhebben he. De vakantie was begonnen.

Wordt vervolgd......

Ex-hip en oud

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een jonge, hippe moeder was. Op mijn twintigste zwanger van de eerste en op mijn zesentwintigste nummer drie geworpen. Ons gezin was compleet.

Het heeft veel voordelen om zo jong te beginnen aan kinderen. Ik ging met ze in alle enge achtbanen en vond het oprecht leuk. We speelden samen de eerste computerspelletjes, renden, fietsten, klommen en klauterden, ik had veel energie. Als ik als begin twintiger met mijn oudste zoontje ergens kwam, werd vaak gedacht dat ik zijn zus was. 

Als ik moeders zie die wat later begonnen zijn en met hun vijftigste in de pubers zitten, denk ik vaak: pfff, blij dat ik dat allemaal gehad heb. Moet er niet meer aan denken, ouderavonden, pubergedrag, ze midden in de nacht ophalen van klasseavonden en feestjes......

Je bemoeien met huiswerk, opleiding, stageplaatsen......ik voel aan alles dat ik niet meer de jonge hippe moeder ben van bijna dertig jaar geleden.

Achtbanen...ik schijt in mijn broek als ik het op tv zie, vreselijk, voor geen prijs ga ik er nu nog in. Rennen doe ik ook niet meer, op een fiets heb ik al zeker vier jaar niet meer gezeten en van computers weet ik helemaal niks meer. Hielpen wij ze vroeger als er iets was op de pc waar ze niet uit kwamen, voor de simpelste dingen moet ik het nu aan mijn jongens vragen. En als ze het hebben over appen, geen idee wat het is, wij wonen in een gebied waar je geen mobiel bereik hebt dus zijn van dat soort dingen al helemaal niet meer op de hoogte. Ik word oud en ben al helemaal niet meer hip.

Sinds we in Hongarije wonen gaat het grootste gedeelte van ons contact met de kinderen via skype. Laatst belde mijn middelste zoon. Of ik even een pdfje op kon sturen zodat hij het uit kon printen. Mijn hersens kraakten, was al blij dat ik tenminste ongeveer wist wat een pdfje is, ik probeerde van alles en dacht het gevonden te hebben. Ik druk op 'verzenden', helemaal blij dat ik eruit was.

Maar nee, volgens mijn middelste zit ik er helemaal naast. 'Sjongejonge, dat is gewoon een linkje, daar kan ik toch niks mee', hoor ik hem sputteren aan de andere kant van de skypeverbinding en dan komt het, het ergste wat je als moeder van je zoon te horen kunt krijgen: 'Màm, je lijkt ópa wel!'......en dat was in dit geval geen compliment.....

Uit de oude doos.....trouwfoto

Een deur verder

Vijfenhalf jaar geleden werden we verliefd op Hongarije en ons huisje, wat een vakantiehuis moest worden. We gingen een week, twee weken, een keer een maand en het werd het steeds moeilijker om terug naar Nederland te gaan. We besloten drie maanden te gaan, om te kijken of we het dan nog net zo leuk vonden, ik had immers altijd vreselijke heimwee en wilde nooit langer dan acht dagen op vakantie, dus het was best bijzonder dat ik daar nu helemaal geen last van had. De drie maanden bevielen heel erg goed, totaal geen last van heimwee, wat ik miste was natuurlijk mijn familie en in het bijzonder mijn jongetjes. Maar de jongetjes vierden feest als wij er niet waren en leken er ook totaal geen moeite mee te hebben.

We besloten gewoon de sprong te wagen, voor onbestemde tijd vertrokken we in januari 2012 naar ons knusse huisje, met veel minder luxe maar veel meer vrijheid en ruimte om het huis.

Bijna vier jaar later is het nu, ik zit om 3 uur al in de kamer, wat zelfs voor mijn doen erg vroeg is en ik kan niet slapen. We gaan verhuizen. 

Het huis naast ons, wat onze oudste zoon gekocht heeft gaat ons nieuwe huis worden. Iets ruimer, mooier, meer geschikt voor permanente bewoning.

Al veel losse spulletjes heb ik erheen gebracht en iedere keer als er dingen van de muur gehaald werden en in het andere huis opgehangen werden, werd het andere huis iets meer ons huis en dit iets minder. Als je praat hoor je de holle klanken, gek dat dat zo snel al gebeurd, de meubels staan er allemaal nog, want voor het zware werk krijgen we vandaag hulp. De koelkast is ondooid, het is een ongezellige troep hier en dat helpt om het af te sluiten. Want ik heb hier met zoveel plezier gewoond. Het wordt nu een werkruimte voor jan en een logeerruimte voor onze familie.

Het wordt een spannende dag, want we gaan een deurtje verder van nummer 38 naar nummer 40. Heb er zin in!

Verslag verbouwing

We zijn alweer een aantal weken verder en...we maken vorderingen.

De zolder is schoongemaakt en geisoleerd.

Alle stroomkabels zijn vernieuwd en iedere kamer heeft nieuwe en extra stopcontacten gekregen. Wat een bende was het, nooit geweten dat dat zo'n enorme zooi geeft. 

De muren weer gestuukt en daarna gewit. Alle raamkozijnen en deuren opnieuw in de verf, plafondplaten eruit gehaald en toen kon het schoonmaken beginnen. 

Terwijl ik probeer het zand en stof uit het huis te krijgen, hebben de mannen zich op het terras gestort. Dat is nooit helemaal naar onze zin geweest en het moest geheel op de schop. 

Nieuwe trap gemaakt, de oude verwijderd en de bedoeling in dat er rondom het terras bloembakken komen.

Wordt vervolgd.....

Stroom

Een half jaar geleden kwamen er mannetjes van de EON, dat is het bedrijf dat over de elektriciteit gaat hier. We kregen een nieuwe meter en toen ze die geplaatst hadden kregen we de mededeling dat de stroom echt vernieuwd moest worden. Nou was dat niet echt een verrassing, want in ons eigen huis hebben we ook al een paar keer smeulende draadjes gehad, die hebben we dan laten vernieuwen, maar daar is in de honderd jaar dat het huis er staat, nog veder nooit iets aan gedaan, dus we weten ook wel dat de boel slecht is. 

We hebben hier ook maar gewoon één groep, ik kan bijvoorbeeld niet de wasmachine en de boiler tegelijk aan hebben, dus als ik ga wassen, trek ik altijd de stekker van de boiler eruit. Je moet even nadenken,maar ach, als je er eenmaal aan gewend bent maakt het niet uit.

En alle bekabeling laten vernieuwe in een huis waar je in woont, is niet te doen.

Daarom besloten we om het nu goed aan te pakken en in het huis waar we straks gaan wonen meteen in één keer alle kabels te laten vernieuwen en omdat we toch bezig waren, in iedere kamer stopcontacten erbij te laten maken.

Zaterdag was het zover, de mannen van de elektra kwamen en begonnen te slijpen, te boren, het ging met grof geweld. Wat een puinhoop zeg!

Gisteren kwamen ze weer en vandaag moeten de sleuven dichtgesmeerd worden. Daarna moet alles weer gewit worden. En dan kunnen we eigenlijk pas echt beginnen.

Plafond

Volgende stap in het project is het verwijderen van de plafondplaten in de kamer die de zitkamer moet gaan worden. Bijna ieder Hongaars huis zit hetzelfde in elkaar. Leem op zolder en in de kamers platen tegen de balken gespijkerd, zodat de troep van de zolder niet tussen de balken door dwarrelt en vooral ook om de warmte zoveel mogelijk vast te houden. Op zich werkt het redelijk goed en het kost natuurlijk niks, bovendien zijn deze huizen zo'n honderd jaar oud en in die tijd was dit een voor de hand liggende oplossing. 

Maar wij vinden de balken zo mooi, dus na het verwijderen van de leemtroep, halen we het plafond eruit. Het is een enorme bende, maar iedereen weet: het moet eerst een troep worden, voordat het mooi wordt. 

We zijn helemaal blij met de balken die onder de platen vandaan komen. 

De wonderpan

Sinds we in Hongarije wonen, zijn we aan het proberen om met minder luxe toch optimaal van het leven te genieten. En dat lukt aardig. We hebben nog steeds meer luxe dan de gemiddelde Hongaar, maar we proberen toch zoveel mogelijk met ze mee te doen. 

Ik heb hier minder apparatuur, geen wasdroger meer, geen vaatwasser, geen stofzuiger, geen strijkbout, geen oven, geen föhn, geen krultang of stijltang en geen magnetron. Koken doe ik op een klein ouderwets campinggasstelletje met maar twee pitten. Vergeleken met mijn vijfpits gasstel in Nederland best even een terugschakeling. De droger mis ik niet, want hier hebben we een natuurlijke droger, de zon! De keren dat ik mijn was binnen moet drogen vanwege het weer, zijn per jaar op één hand te tellen. De vaatwasser mis ik niet, alleen in de zin dat ik hier ook een ieniemini aanrechtje heb en je dus al heel snel veel vaat hebt staan, dat is wel rommelig, maar dat is dan maar zo. Ik ben toch niet de netste huisvrouw, nooit geweest ook.

Een strijkbout gebruikte ik in Nederland ook al niet meer, gewoon afgeschaft, onzin. Als je een beetje rekening houdt bij het kopen van kleding en je hangt je was meteen op als het klaar is, hoef je helemaal niet te strijken. Die mis ik dus ook absoluut niet. Stofzuiger heb ik ook niet, mijn plavuizen hier liggen gewoon in zand, ik heb vijf honden die in en uit lopen en als je een net huis wilt hebben ben je dan al verkeerd bezig. Dat gaat ook mèt een stofzuiger nooit lukken. Bovendien gaat een stofzuiger meteen kapot als je niet eerst veegt en als ik geveegd hebt vind ik het al best, af en toe een dweil erover na het vegen en ik vind het alweer gescheten. De enige luxe die niet helemaal in het plaatje past in onze hottub, maar omdat we er eentje hebben die op hout verwarmd wordt, kan het net weer wel, vinden wij.

Mijn haren föhnen of stylen, ook afgeschaft. Ik ga twee keer per jaar naar de kapper om te knippen en daar moet iedereen het maar mee doen. Met uiterlijkheden ben ik hier helemaal niet bezig en ik kan het iedereen aanraden......heel relaxed! 

Wat ik wel miste is een oven. Ik ben geen bakster, maar af en toe een lekker keekje bakken is toch wel leuk. Maar een oven vreet stroom en dan kost zo'n cake meteen een vermogen en dan smaakt ie toch minder lekker. En toen kwam de oplossing via facebook. Want er blijkt een wonderpan te bestaan. Dat verzin ik niet, hij heet echt zo. Vroeger toen er nog geen ovens waren, hadden de mensen een wonderpan, waar je brood en cake mee kon bakken op je gaspit. Eén van mijn facebookvriendinnetjes uit Hongarije attendeerde mij daarop op facebook, dat was nou net iets voor mij! En een ander facebookvriendinnetje uit Nederland die dat berichtje las, stuurde me een berichtje: 'ik heb zo'n ding staan en doe er niks meer mee, is van mijn moeder geweest, hij is vijftig jaar oud. Wil jij hem hebben?'

Nou, graag! Mijn moeder haalde hem op, mijn kinderen namen hem bij mijn moeder mee en Jan nam m vanuit Nederland mee hierheen. 

Recepten staan op internet en nu de houtkachel weer aan kon, begon ik te experimenteren met de wonderpan. En hij doet zijn naam eer aan, want als een wonder bak ik nu een heerlijke cake en een heerlijk noten/rozijnenbrood. Energiezuinig, want de kachel brandt toch.

Dus de wonderpan is een geslaagde aanvulling op onze Hongaarse manier van leven. 

Op zijn Hongaars

Nou, ik heb het wel spannend gemaakt geloof ik, zo spannend is het nou ook weer niet hoor, want nee, we gaan niet terug naar Nederland, maar we gaan wonen in het huis naast ons, wat we gebruikten als vakantiehuis voor familie. En de reden is dat het een mooier en wat groter huis is, wat weg staat te kwijnen, het wordt er niet mooier op als er nooit in gestookt wordt. Bij ons moet er iets aan de badkamer gedaan worden, ons dilemma was dus gaan we verbouwen in ons huis of gaan we verhuizen naar het andere huis, waar al een mooie badkamer inzit, die nauwelijks gebruikt wordt.  Het is gewoon handiger daarin te gaan wonen, dan dat we hier aan het verbouwen gaan. Dus....we gaan verhuizen en het huis waar we nu in wonen wordt een gastenverblijf.

Het grote klussen kan dus beginnen, want het is een leuk vakantiehuis, maar om er in te gaan wonen moet er nog wel het één en ander gebeuren. 

Om te beginnen.....de stroom was om het maar kort te zeggen: verrot. Dus we willen het deze keer goed aanpakken en we laten een elektricien komen. Alle bekabeling moet vernieuwd worden, en we willen graag ook meer dan één stopcontact per kamer, wat hier heel normaal is. Mijn mening is dat je die nooit teveel hebt. Alles hangt, ook hier in het huis waar we nu wonen, aan elkaar met verlengsnoeren en van die kastjes waar zes stekkers in kunnen. Die zijn dan weer verbonden met een ander kastje waar zes stekkers in kunnen en die snoeren liggen door het hele huis. Je kunt er natuurlijk prima mee leven, maar nu er toch een mannetje moet komen, dan maar meteen alles aanpakken. 

Mannetje kwam, mannetje maakte een offerte en beloofde contact te houden en binnen twee weken aan de slag te gaan.

We werden een beetje aan het lijntje gehouden dus na vijf weken een ander mannetje laten komen, ook een offerte laten maken en die kon snel beginnen. En waar ik al bang voor was, het eerste mannetje werd ineens ook actief en toen hadden we er twee! Echt weer op zijn Hongaars dus.

Maar...aanstaande zaterdag gaat het gebeuren, dan komt er nieuwe stroom in het huis. Inmiddels is de zolder leeggehaald. Op bijna alle huizen hier, ligt van oorsprong een dikke laag leem, bedoeld als isolatie, zo deden ze dat honderd jaar geleden. Das goedkoop en voorhanden. Maar leem op je zolder geeft heel veel stof in huis, dus we hebben dat leeg laten maken, wat een klus was dat zeg. Maar voor een goed doel uiteindelijk. Nu gaan we isoleren met moderner materiaal: glaswol.

Dus...we hebben weer genoeg te doen, het grote klussen kan weer beginnen en ook al is het hiernaast, voor ons is het toch spannend.

De muren helemaal vochtig, dus ook daar moet wat aan gedaan worden.

Vier jaar later

Het is alweer vijfenhalf jaar geleden dat we ons Hongaarse huisje kochten. De bedoeling was een vakantiehuisje, maar al snel waren we verknocht aan het huisje, de ruimte, de vrijheid en het land.

Alweer bijna vier jaar wonen we nu in ons 'vakantiehuisje' en het was een hele belevenis.

Ik had een idyllisch beeld van allemaal verschillende dieren die leuk vrij rondliepen, door elkaar met als einddoel toch wel de slacht. We hadden varkens, schapen, eenden, parelhoenders, ganzen en honden, de laatsten uiteraard als huisdier.

Na vier jaar sta ik met beide benen op de grond, alles door elkaar laten lopen lukt niet. De varkens hebben een paar keer los mogen lopen in de tuin, maar hoezeer ik het ze gunde, ze sloopten alles. En met alles bedoel ik letterlijk alles, niet alleen de tuin, maar ook de hekken en zelfs hele muren werden afgebroken. Dus na de slacht kwamen er geen nieuwe.

 De eenden mochten zwemmen in het zwembad en met kerst hebben we ze opgegeten, dat was een gek idee.

 Dat bleef ook bij die ene keer. De ganzen werden vermoord door een marter of iets dergelijks, we zullen het nooit precies weten, maar op een ochtend vond ik ze dood in het hok, de koppen waren meegenomen. Heb er nachtmerries van gehad. We verloren veel kippen en parelhoenders aan vossen, is uiteraard de natuur, maar het is heel triest om een kruiwagen met dode kippen op te ruimen. De schapen hebben we na drie jaar teruggegeven aan de schaapskudde waar ze uit kwamen, die sloopten ook alles, braken telkens uit en ik was als de dood dat ze de moestuinen van mijn buren zouden oppeuzelen. 

Het zou allemaal wel kunnen, maar dan moeten de dieren in hokken en dat was niet mijn bedoeling.

We houden het dus bij kippen en honden, die combinatie bevalt nog steeds uitstekend. Het aantal is gereduceerd tot zestien stuks en het zijn alleen maar sierkipjes,  ook nog leuk om naar te kijken en toch iedere dag een paar eitjes voor eigen gebruik. 

Ik kwam erachter dat ik een tuin toch wel heel leuk vind, dus ik ontwikkel langzaam aan wat groenere vingers.

We hebben wild zwijn geslacht, een hert en een fazant. We maakten zelf worsten en we rookten ham. 

Maar wat we hier vooral doen is genieten. Nog steeds iedere dag volop.

En binnenkort gaan we verhuizen. Maar daarover in mijn volgende blog meer.