Alwéér een hek!

Ja hoor, het was weer zover.
We hebben al zóveel hekken gezet dat we er niet goed van worden en telkens gebeurde er dan iets waardoor het vervangen moest worden door een groter hek of sterker gaas.
Nu weer om de moestuin. Vorig jaar hadden we daar een leuk houten hekje van oude gebruikte planken (om een beetje in stijl te blijven) gezet, zodat de teckels er niet in konden. Werkte prima, een verdwaalde kip die er eens rondliep was geen probleem.
Maar toen kwam Pepsi. En toen bleek dat dat minihekje totaal geen uitdaging was voor mevrouw, want als een hinde springt ze er met een sierlijke boog overheen en baggert dwars door de tuin heen. In de winter geen enkel probleem natuurlijk, maar nu de zomer in aantocht is en mijn groene vingers beginnen te kriebelen, moest er dus een ander hek komen, want ik ga natuurlijk niet van alles planten om binnen de kortste keren te zien verdwijnen in een Pepsi-buik. Of uitgegraven paprika-plantjes terug te vinden in een hoek.
Dus zo gezegd, zo gedaan, er kwam een nieuw hek omheen, lering trekkend uit de mislukte hekken die we geplaatst hebben, meteen gekozen voor wildgaas, zodat er niks of niemand doorheen komt. Lekker hoog meteen, wat kan ons nog gebeuren?

Daarna heeft Krisztian de tuin omgespit met een apparaat wat een heleboel rugklachten voorkomt en het ziet er meteen heel anders uit.

Ik zie meteen al de hele tuin voor me zoals ie vorig jaar was, met heerlijke tomaten, komkommers en paprika's, kan bijna niet wachten.
Laat het seizoen maar beginnen!

Pepsi vindt de kuukjes leuk

Beestenspul

Na drie weken klungelen met een broedmachine waarvan de thermometer het begaf halverwege, is er gelukkig toch nog iets uitgekomen van de eitjes die erin lagen.
Gisterochtend was het eerste ei aangepikt en 's avonds waren de eerste twee kuikens geboren.

Vannacht zijn er nog drie bijgekomen en Pepsi spitste haar flap-oren en schoot in stomme verbazing toen ze het lampje zag aangaan in de machine en er 5 pluize-bolletjes voor het raampje zaten te kijken. Ze is ervoor gaan zitten op een stoel en niet meer weggegaan, behalve om even snel een bak brokken leeg te schrokken en een bak water leeg te drinken,plasje buiten, heeel snel en hup, weer terug in positie. Want zulke kleintjes kun je niet alleen laten natuurlijk!

wordt vervolgd.....

Lentekriebels

Het hing al een paar dagen in de lucht...de overgang van de winter naar de lente.
Je ruikt het, je voelt het, je proeft het als je buiten bent.
Ik zie het aan de dieren, ze zijn anders, ik kan mijn vinger er niet op leggen, maar ineens weet ik: het wordt lente.
Groene sprietjes boven de grond...oh ja, de bolletjes die ik er in oktober ingedaan heb. Voorzichtig komen ze een kijkje nemen....je zíet ze denken: 'zullen we???Of is het nog te koud?'
De kersenbomen krijgen knopjes....als de zon blijft schijnen, dan zullen over een paar weken de bloesems erin zitten en geurt de hele straat naar bloesem van de kersenbomen, want bijna iedereen heeft wel één of meerdere kersenbomen aan de straatkant staan.
De kippen verspreiden zich weer door de tuin, op zoek naar eventuele onfortuinlijke wormpjes, torretjes, die óók dachten: Jéééj, lente!'...maar voor hen is het van korte duur, eindigend in een kippenmaagje.
In plaats van voor de staldeur te wachten of het al tijd is om weer naar binnen te mogen, gaan de schapen nu ook aan de wandel door de tuin en strijken zich neer in het warme zonlicht.
Vogeltjes fladderen door de tuin, naar de voederplank wordt niet meer omgekeken.
Ik sta met mijn ogen dicht in het zonnetje...heerlijk! Wat knapt een mens dáárvan op.
Al een paar dagen hebben we lenteweer. En volgens mensen die het weten kunnen, gaat het wel 18 graden worden aan het einde van de week.
Dus ik durf het nu te zeggen: Jaaaaaaa, het is lente!

Waar er twee vechten om een been....uh...broodje....

Jachthond

De schapen mochten voor straf niet wandelen maandag, we waren er wel eventjes helemaal klaar mee.
We besloten met de honden eropuit te gaan en terwijl we onze vaste ronde liepen, kwamen we op het idee om eens de andere kant op te gaan, onbekend, nieuw terrein: het bos.
Ik durf daar in mijn eentje nooit naartoe, ben altijd bang dat er gejaagd wordt en ook, ik geef het eerlijk toe, bang dat ik verdwaal. Ik heb namelijk  het richtingsgevoel van een dooie mol, zoals Jan het zo fijntjes kan omschrijven. Maar samen met Jan wilde ik het wel proberen.

We togen dus hogerop, het was een hele klim en de honden vonden het geweldig, dus daar loop je dan van te genieten.
Ik testte mijn hondenfluitje af en toe en Pepsi kwam als een speer terug als ik floot, dat viel niet tegen, die oefeningen hadden nut gehad, dacht ik bij mezelf.
De teckels bleven aardig in de buurt, die hebben natuurlijk van die korte pootjes, dus die gaan niet zo hard.

Op een gegeven moment een geritsel en wham, vlakbij ons, op een paar meter afstand, schiet er vanuit de bosjes een hert langs ons heen. En natuurlijk, Pepsi erachteraan, tja, je bent een jachthond of je bent het niet.
Mijn maag draaide om, het ging zo snel, ik bedacht meteen dat Pepsi makkelijk kon verdwalen en de weg niet meer terug kon vinden misschien, we waren hier nog nooit geweest en ik had spíjt, spíjt van onze wandeling.....het huilen stond me nader dan het lachen.

Maar zowaar, ik floot, en ja...daar kwam ze aan racen, hoe was het mogelijk, ik was gewoon verbaasd dat ze terug kwam, wat is het toch een lieverd! Maar ze was helemaal dol en schoot alle kanten op, ik had (lekker slim) geen riemen bij me dus iedere keer floot ik en kwam ze terug en zo zijn we hortend en stotend weer op 'veilig' terrein gekomen, er viel een last van me af.

Onnodig om te zeggen dat dit niet voor herhaling vatbaar was, hoe leuk ze het ook vonden.

Van spreekwoorden en gezegden

Iedere dag gaat Jan lopen met de schapen. Dat is omdat wij nog steeds geen gras hebben, vanwege de droge zomer. Buiten ons hek staat gelukkig wel gras en Beppie en Willie, onze eerste schaapjes, lopen altijd keurig mee. Toen kwamen de 5 kleine schaapjes erbij en daarna Bram, onze ram.
Ook de ganzen vonden het gezellig en één ouwe soepkip sloot de rij. Zo gaan we dagelijks, compleet met ook nog 4 honden in een stoet aan de wandel.

Maar het gras raakt steeds meer op, we kunnen de groene sprieten wel de grond uitkijken, maar zo werkt het niet natuurlijk.
We moesten steeds verder van huis om nog wat sappig groen gras te kunnen verorberen, immers, buurmans gras is altijd groener.
Vanochtend ging jan vast vooruit, ik zou iets later komen, dus zo gezegd zo gedaan, om half 1 toog ik richting jan en de schapenstapel. Ik zag ze al nergens lopen, dus ik liep de kant op waar ik ze hoopte te vinden en ja, een heel eind van huis af liep de hele bende.
Na een half uurtje, vonden we dat we maar eens richting huis moesten, maar daar dachten de schapen anders over.
Ze dreven steeds verder weg en erger, richting de huizen (lees tuinen) van onze buren.
Beppie en Willie waren makkelijk mee te krijgen, dus ik besloot hen eerst maar even naar huis te lopen, dat scheelde er twee.
Toen ik weer terug kwam was Jan wanhopig bezig om de rest op te drijven in de goede richting,maar helaas, het werkte niet zo.

Ik kan er een lang verhaal van maken en als er mensen zijn die ons bezig gezien hebben, zullen die zeker een komische middag gehad hebben, want wat we allemaal niet geprobeerd hebben...met een blik voer rammelen...ze keken niet eens op....toen we eindelijk Dirk, het kleine rammetje te pakken hadden, hoopten we dat, als we hem meesleepten, de rest zou volgen. Je weet wel van 'als er één schaap over de dam is....'....echt niet! Wie dat spreekwoord heeft uitgevonden weet ik niet, maar die heeft zeker weten geen verstand van schapen. Dirk liet zich meteen voor dood neervallen, ik schrok ervan in de eerste instantie, maar hij bleek zich gewoon aan te stellen, want zodra we hem loslieten, rende hij weg.
Gelukkig konden we Bram zover krijgen, met een touw om zijn poot, dat hij meeliep met ons, dus die hadden we op een gegeven moment weer terug.
We zijn dus verschillende keren heen en weer gelopen, het was een behoorlijke afstand en op sommige plaatsen zak je tot je enkels in de blubber, vanwege de nattigheid in combinatie met klei, dus het was een zware tocht.
Nadat we alles geprobeerd hadden om de kleine schaapjes te vangen, ( lief roepen, lokken met voer, vloeken en schelden, iets roepen wat te maken had met schapen-pörkölt.....) hebben we het helaas op moeten geven, ze zijn watervlug en schieten iedere keer een andere richting op.
Doodmoe zijn we naar huis gegaan, het was inmiddels kwart over vijf.
De enige hoop die ik nog had was, dat ze tegen de schemering huiswaarts zouden keren, hoewel ik er weinig vertrouwen in had.
Net toen we elkaar zaten te vertellen dat 3 schapen ook leuk is en dat we er echt alles aan gedaan hadden en dat ze waarschijnlijk een bloedige dood zouden sterven, omdat een vos ze vannacht zou pakken ('vossen hebben ook baby's en die moeten ook eten', zei jan om me te troosten en 'mamavos kan dan mooi van de wol een jasje breien voor de baby-vosjes'), hoorden we buiten een hard geblaat van Beppie en Willie. We besloten te gaan kijken en jawel hoor...héél in de verte, achter elkaar in optocht, kwamen onze 5 verloren gewaande schapen aanlopen, alsof er niks aan de hand was.
Voordat het donker was, hadden we onze schaapjes op het droge....zucht.....

Vanochtend werd ik wakker met pijnlijke nek en schouders, armen alsof ik intensief gefitnessd had en benen alsof ik de marathon gelopen had. 'Oh ja', wist ik meteen, 'wij hebben schapen'......Stomme beesten, want vanaf nu gaan ze op een hooi-dieet, wandelen is er niet meer bij en het wachten is tot het gras groen genoeg is. Spreekwoord: 'dom schaap' is wèl van een schapen-kenner......

Aan de wandel

Iedere dag gaat Jan trouw met de schaapjes lopen, zodat ze aan hun grasbehoefte kunnen voldoen. Af en toe gaan de ganzen ook mee en ik weet zeker dat die Hongaren zich afvragen of we wel helemaal lekker zijn, als ze ons zien gaan.

de ganzen gaan ook mee

lekker badderen

ja, dat ligt hier ook overal, botten enzo van eh....geen idee......maar de honden zijn er dol op

de ouwe soepkip komt ook even kijken

het was wel een hele wandeling, dit gaat makkelijker....

weer naar huis

het is een hele optocht

Dat lust ik niet

Ik lust alles. Helaas, zeg ik erbij, want dat betekent dat ik moeilijk 'nee' kan zeggen tegen lekkere hapjes. En dus ook dat de kilo's eraan vliegen hier. Want hier is het nog erger dan in Nederland, iedereen is hier de hele dag bezig met een paar dingen in de winter en dat is:

•  heb ik genoeg hout voor de winter?
• lukt het me om mijn kachel brandende te houden?
• heb ik genoeg boodschappen in huis voor als we insneeuwen?
• wat eten we vandaag?

En omdat je hier veel tijd hebt, kun je ook lang doen over het koken.

Ik begin vaak 's morgens al. Lekker iets in elkaar flansen en dan op de kachel verder laten pruttelen. Daardoor heb je de hele dag honger, want de geuren komen je tegemoet zodra je binnenkomt.

Er is hier weinig aanbod in groenten, zoals wij die in Nederland kennen. Maar ineens kwam Jan op het lumineuze idee hutspot te maken van 'gewoon wortelen en uien'......waarom was ík daar niet op gekomen??? Hutspot zit voor mijn idee inmiddels in een zakje, geraspte wortelen en uien samen, hutspot dus.

Dus het winkeltje aan de overkant had wortelen en ik ging aan het schrapen, wassen, raspen en snijden. En ja hoor, pannetje hutspot en pruttelen maar op de kachel, heerlijk.

We hadden een culinaire opvlieger gisteren, dus besloten we eens zo'n lekker Italiaans brood te maken, wat Jacqeline laatst voor ons gebakken had en waar ik heeerlijk van gegeten had. Even zoeken op internet en ja hoor, receptje, beetje eigen draai aan gegeven en voila: focaccia.

Ik wil altijd alles lusten, dus ik baalde altijd dat het enige wat ik niet lust olijven waren. En op focaccia van Jacqueline zaten olijven. En lèkker dat ik ze vond, tot mijn eigen stomme verbazing. Ik had ze heus al vaak geproefd, maar er was er nooit eentje bij die ik lekker vond. Zo zie je maar weer, een mens kan veranderen. Dus we hebben de helft met olijven en mozzarella gemaakt en de andere helft met gehakt en mozzarella voor Jan. En ik kan het zeer aanbevelen. Voor het recept, klik je hier

.

Hollandse pot

Oké, ik mag me dan wel een Hongaarse voelen, sommige dingen krijg je niet uit een boerinnetje gestampt. Bijvoorbeeld de Hollandse pot. Hoe verzot ik ook op het Hongaarse eten ben, af en toe snák je gewoon naar iets wat je hier niet kunt kopen. Witlof bijvoorbeeld. Dat kennen ze hier niet. Heb het ook nog nergens gezien.
Jan had het meegenomen uit Nederland. Heb meteen mijn hart opgehaald, rauwe witlofsalade gemaakt en gekookte witlof, heeerlijk met een papje zoals mijn oma dat vroeger maakte. Als ik witlof eet, denk ik aan oma, ze kookte dat heel vaak en ik ging heel vaak tussen de middag warm eten bij haar, heerlijk.
Witlof met ham en kaas in de oven is ook heerlijk, dus ik was ook blij te horen dat je witlof wèl in kunt vriezen, ondanks dat ik altijd begrepen had dat dat niet kon.
Van de week dus even uitgeprobeerd, uit de vriezer gehaald en gekookt, heeerlijk gewoon, daar word ik helemaal blij van, volgende keer als Jan naar Nederland gaat moeten er een paar kisten witlof mee terug, dat snappen jullie wel.
Maar...dan moeten we eerst een beetje dooreten, want de vriezer zit bom vol.

Gisteren balkenbrij gemaakt. Toen ik dat op facebook zette, kwamen er gelijk allerlei mensen die geen balkenbrij lusten. En natuurlijk, dat kan, gelukkig vinden we niet allemaal hetzelfde lekker. Maar eigenlijk kun je met balkenbrij gewoon niet zeggen dat je het niet lust. Want balkenbrij is altijd weer anders, de samenstelling is namelijk maar net wat je hebt liggen, want eigenlijk is het net als met een kroket: resten van het slachtvlees, daar maak je een brij van en dat bak je.....en deze is echt heerlijk. heb al veel balkenbrij geproefd in mijn leven, van 'overheerlijk' tot 'hmmm, het gaat', tot 'gatverdamme wat is dít?'
En deze is echt de lekkerste die ik ooit gegeten heb. Kan ook bijna niet anders, het vlees van een jong wild zwijn, alleen een vegetariër kan bij voorbaat zeggen dat ie het niet eten wil.

Jan had een recept van internet gezocht en een beetje aangepast aan onze eigen smaak en vooral ook aan wat we hier in huis hadden.
Nou ja, van de week al Hollandse witlof en nu weer balkenbrij, puur genieten.

vlees heel klein snijden

de brij

uit Nederland meegenomen: rommelkruid

even afkoelen

bakken

en genieten

Feest!

Omdat we steeds vroegen om een wild zwijn, maar er steeds maar geen kregen aangeboden, hadden we een andere jager benaderd en ja, een paar weken geleden kregen we daar een zwijn van 70 kilo van. De vriezers zitten dus aardig vol en groot was de schrik toen jager nummer twee aan het hek stond van de week met, jawel,  een wild zwijn....weliswaar 'maar' 30 kilo, maar toch.
Jan mee naar het jachthuis en kwam terug met een bak met grof gesneden vlees. Eerst maar een nachtje koud gezet en nagedacht, want dit was niet iets wat je zomaar even doet.
Eerst moest er een reorganisatie plaatsvinden, dus de vriezers leeg gehaald, sommige dingen even opnieuw ingepakt en alles bij elkaar gelegd, zodat het was overzichtelijker werd, schemaatje gemaakt met wat waar ligt, het was even een klus,maar dan heb je ook wat, namelijk: weer wat ruimte. Zo zie je, dat als je wat efficiënter te werk gaat, er veel meer mogelijk is.
We waren aan het wassen, snijden, inpakken,organiseren en het was een hele klus, maar nu zitten de vriezers zo vol dat er geen snee brood meer bij kan.

eerst wassen....

Hulp en geïnteresseerden genoeg....

 De grote botten konden we niet kwijt, 3 keer raden wie er een feestdag hadden en hebben,want we hebben voor vandaag ook nog 4 grote botten.

Wat een feest!

Van het afval-vlees, wat we gekookt hebben meteen, gaan we proberen balkenbrij te maken vandaag.
De ribben hebben we gekookt en die gaan vandaag de oven in, gehakt wat teveel was wordt vandaag gebraden voor op brood, pffff,we moeten heel veel eten, zielig he?

pan met vlees voor de balkenbrij....daar komt niemand aan.....

Ballen

De meeste mannen die ik ken, vinden het zielig....je hond of kater laten castreren. Het is net of hun eigen ballen eraf moeten als je het zegt.
Ik weet nog dat ik beide keren dat we onze mannelijke honden, Amstel en Buckler, liet 'helpen'(waarom noemen ze dat eigenlijk zo?) stuitte op een enorm protest aan de mannelijke zijde van ons gezin, die ruimschoots vertegenwoordigd is met 3 zonen.
'Belachelijk' en 'zielig' en 'dat dóe je gewoon niet', is zomaar een greep uit het commentaar dat ik ontving.
Maar Amstel is voortijdig geholpen, Buckler heeft eerst voor 4 zeer gewenste nakomelingen gezorgd, samen met Pina, dus het was wel welletjes.

Nu hebben we natuurlijk hanen en mannen-ganzen, maar we hadden nog geen mannen-schaap. Wel een je-weet-wel-ram in de vorm van Dirk, die tot onze grote teleurstelling ook al was gecastreerd.
Want we willen graag lammetjes. En hoe lastig mannen soms ook kunnen zijn, soms heb je er gewoon eentje nodig.
Dus gisteren arriveerde Bram. Hij kijkt stoer rond, volgens mij is hij zich er erg goed van bewust dat alle mannelijkheid echt bij hem zit. Hij is degene met ballen!

Steeds meer sneeuw

Tja, daar heb je haar weer met nog meer sneeuw, maar ja, ik heb helaas niks anders voor jullie. Dus voor het thuisfront en andere geïnteresseerden toch maar gewoon even wat leuke foto's in de sneeuw gisteren.

Ik wilde toch zo graag sneeuw.....

Nou,ik heb het gekregen hoor,pff...dus ik zal niet mopperen.
Maar het is wèl een boel!
Ik vind het nog steeds leuk, alleen de schaapjes vinden er niks aan en die kleine Buckler kan helemaal niet meer lopen,want die komt niet meer met zijn koppie boven de sneeuw uit.

Slacht

Ik vertelde al dat ik zo blij was dat k het wild zwijn geslacht had voor me.
Kreeg wat foto's van het slachten van óns' zwijn. Ik wil ze jullie toch niet onthouden, zodat jullie begrijpen hoe blij ik was dat het niet bij mij in mijn keukentje hoefde....

Ouwe troep

Toen we dit huis kochten, stonden er een oude tafel en 4 stoelen, die nog prima in orde waren, uiteraard niet mijn smaak. maar een kniesoor die daarop let. je moet bedenken dat je hier komt in een totaal leeg huis, werkelijk álles moet aangeschaft worden, want we dachten dat het alleen voor de vakanties was, dus dan moet je alles dubbel hebben. Hadden we geweten dat we er al zo snel zouden blijven, dan hadden we het anders aangepakt, maar ja, we kunnen nu eenmaal niet vooruit kijken.

Eén jaar...

Vandaag is het precies een jaar geleden dat we hier kwamen, voor onbepaalde tijd.
Het was uitproberen hoe het allemaal zou gaan, met ons en met de kinderen.
Niet te geloven dat er al weer een jaar voorbij is.

Jan had nog wat twijfels, over een langere termijn hierheen, maar ikzelf was ervan overtuigd dat het me goed zou bevallen. Gelukkig is Jan ook 'om'.

Natuurlijk moet hij nog regelmatig naar Nederland, vanwege het feit dat onze geldboom hier helaas niet wil groeien. Er moet dan even weer het één en ander in Nederland geregeld worden,  gelukkig kunnen we heel veel hiervanuit doen, lang leve internet en telefoon.

Rook

Ik was weer een anderhalve week single.
Ik kan er heel goed tegen, het alleen zijn, maar ik besef heel goed dat dat komt doordat ik weet dat Jan weer terugkomt na een periode van twee weken. Dat was tenminste het plan, maar hij komt gelukkig toch iets eerder terug dan in de planning was. Als alles naar wens gaat,zal hij morgen arriveren met een auto vol met troep, tenminste, dat vindt híj, voor mij zijn het allemaal leuke, veelal oude spulletjes, gekocht op marktplaats de afgelopen drie maanden en verzameld in afwachting tot transport naar mijn boerderijtje.
De auto zit kietvol, er konden zelfs dingen niet meer mee, haha, ik heb goed mijn best gedaan.

Diervriendelijk

Al maanden zeurt Jan de jagers in het dorp aan hun Hongaarse hoofden, om een wild zwijn.
En zoals dat hier gaat wordt het altijd toegezegd, maar er komt weinig van terecht.
We hebben al twee keer eerder eentje gekocht en het is werkelijk het lekkerste vlees wat je kunt bedenken.
Bovendien geeft het me een goed gevoel, dat als ik dan tóch vlees eet, het in ieder geval van een dier is dat een mooi,vrij leven heeft gehad. Oké, vegetariër is beter, maar ik vind vlees net even iets te lekker.
Vegetariër zijn is mooi, maar als ik dan hoor van een fanatieke dierenliefhebber die overtuigend vegetariër is, maar wel met een stalen gezicht een levende kreeft in de pan laat vallen, omdat vis nou eenmaal wel mag, dan heb ik ook over vegetariërs zo mijn twijfels. Volgens mij is een wild zwijn eten diervriendelijker dan.
Dus praat ik op deze manier het voor mezelf helemaal goed, ik kan èn dieren lief vinden èn vlees eten! Helemaal verantwoord!

2013

En dan is het zomaar weer 2013. Wat gaat de tijd toch snel. Leuke afsluiting gehad van het oude jaar, buiten twee middagen oliebollen gebakken in de zon, in ons t-shirt, het was gewoon zaaalig weer, had wel niks met december te maken,het leek eerder voorjaar,maar dat mocht de pret niet drukken. Veel dorpsbewoners kwamen langs om een oliebol of appelflap te proeven en (uiteraard) een borrel te drinken.Was echt heel erg gezellig.
Onze Nederlandse buurtjes kwamen ook nog even langs en zo sloten we om 19 uur het oude jaar af en zijn we moe,maar voldaan naar bed gegaan. Ja, jullie lezen het goed, we zijn heerlijk gaan slapen, om om middernacht gewekt te worden van het mooie siervuurwerk wat we zo, liggend vanuit ons bed konden aanschouwen en wat maar liefst 10 volle minuten duurde,precies lang genoeg in mijn opinie.
Toen nog even tv gekeken, dat hoort er nou eenmaal bij en weer lekker doorgeslapen.