Winterwonderland in de trein

 Hadden we in november hier in Hongarije al een behoorlijke portie sneeuw gehad, besloot de winter nu nog even vrolijk door te zetten in heel Europa. Ook bijna heel Nederland is wit. En dat is altijd weer fascinerend om te zien op tv en in de Nederlandse krant, want het verschil met hier kan haast niet groter zijn.

Waar bij ons alles vrijwel onverstoorbaar doordraait, lijkt Nederland bij de eerste sneeuwvlok collectief op de pauzeknop te drukken. Autowegen veranderen in parkeerplaatsen, treinen verdwijnen spontaan van het spoorboekje en vliegtuigen blijven aan de grond staan. Ook de NS-app werkt niet meer, kortom: complete chaos.

Gisteren besloot ik, eigenwijs als ik ben, lekker met de trein naar de stad te gaan. Gewoon, omdat ik zin had om eropuit te gaan. En eerlijk is eerlijk: een beetje avontuur op z’n tijd kan geen kwaad.

Op weg naar het stationnetje kwam ik onze buurman tegen, trots op zijn trekker, druk in de weer om de gemeente te helpen met sneeuwschuiven. De straat richting het station was al bijna brandschoon. Alleen het laatste stukje vroeg een beetje aandacht, maar niets wat twee benen en een goed humeur niet aankunnen.

Tot mijn grote verbazing (en lichte achterdocht) kwam de trein stipt op tijd aan. Weliswaar was hij ingekort van twee wagons naar één, maar dat bleek totaal geen probleem. Ik had de hele trein voor mezelf. Een privé-ritje, midden in een winteransichtkaart: besneeuwde heuvels, herten en konijnen die ineens perfect zichtbaar waren. 

Ook in de stad was alles keurig gestrooid en kon ik probleemloos mijn boodschappen doen. Geen glijpartijen, geen drama, geen paniek. Gewoon… winter.

En op de terugweg? Jawel hoor: de trein was wéér keurig op tijd.

Onderweg las ik in zowel de Nederlandse als de Hongaarse kranten over de complete chaos in Nederland. Vastgelopen verkeer, uitgevallen OV, algemene sneeuwpaniek.

Ik gniffelde zachtjes in mijn eentje in dat ouderwetse Hongaarse boemeltreintje waar iedereen me altijd om uitlacht.

Maar voorlopig……alles gaat hier gewoon door.

Hier geen chaos. Puur genieten.

Geboemel

 Sinds ik in Hongarije woon, ga ik opvallend graag met de trein naar de grote stad.

Nou ja, trein… het is meer een boemeltje. Zo eentje die niet zozeer rijdt, maar filosofisch vooruit beweegt. Heel langzaam. Maar geen probleem hoor, ik heb de tijd. Gewapend met mijn tas op wielen maak ik Kaposvár onveilig. Heerlijk: trein in, oortjes in, podcast aan, wereld uit.

Zo ook vorige week.

Normaal gesproken is de trein hier verrassend stipt. Echt waar. Maar deze keer niet. De app meldde vrolijk: problemen. Resultaat: een half uur vertraging. En dat is hier geen kleinigheid, want er komen geen treinen om de tien minuten. Nee, je hebt keuzes. Om 9.20 uur. Of om 11.40 uur. Meer smaken zijn er niet. Dus ik besloot Zen te worden en geduldig te wachten.

En jawel hoor, daar was hij dan eindelijk. Ik zat net lekker, oortjes nog in, toen de conducteur binnenstormde en in rap Hongaars een soort auditierap begon over… problemen. En iets met een bus. Ik kan me aardig redden in het Hongaars, maar dit klonk alsof hij bonuspunten kreeg voor snelheid. De kern was duidelijk: uitstappen bij het volgende station, daarna met de bus verder.

Prima. Geen probleem.

Dat had ik eerder meegemaakt. De treinen zijn stokoud, er mankeert regelmatig wat aan, maar ach: voor een paar euro ben je 45 kilometer verder. Dan mag je eigenlijk niet klagen. Dit is geen NS, dit is meer… een historisch museum op rails.

Maar toen begon het echte avontuur.

Na drie kwartier wachten op de bus (ook een concept met een ruime definitie van tijd), vertrokken we eindelijk. En die bus… die deed alles. Elk dorp. Elk gehucht. Elke verzameling huizen met een bushokje. Het voelde minder als vervoer en meer als een culturele rondreis door het achterland. Urenlang. Volledig zinloos ook, want er stapte natuurlijk niemand meer in. Wie gaat er nou na uren vertraging nog braaf op een station staan wachten?

Maar goed, ik ben wel op plekken geweest waar ik in vijftien jaar Hongarije nog nooit eerder was. Zo kun je het ook zien: gratis sightseeing. Onbedoeld, ongepland, maar authentiek.

Uiteindelijk kwam ik drieënhalf uur later aan op mijn bestemming. Moe, licht verouderd, maar rijk aan ervaring.

Het was een lange dag. Maar ach… wel echt op z’n Hongaars