Winterwonderland in de trein

 Hadden we in november hier in Hongarije al een behoorlijke portie sneeuw gehad, besloot de winter nu nog even vrolijk door te zetten in heel Europa. Ook bijna heel Nederland is wit. En dat is altijd weer fascinerend om te zien op tv en in de Nederlandse krant, want het verschil met hier kan haast niet groter zijn.

Waar bij ons alles vrijwel onverstoorbaar doordraait, lijkt Nederland bij de eerste sneeuwvlok collectief op de pauzeknop te drukken. Autowegen veranderen in parkeerplaatsen, treinen verdwijnen spontaan van het spoorboekje en vliegtuigen blijven aan de grond staan. Ook de NS-app werkt niet meer, kortom: complete chaos.

Gisteren besloot ik, eigenwijs als ik ben, lekker met de trein naar de stad te gaan. Gewoon, omdat ik zin had om eropuit te gaan. En eerlijk is eerlijk: een beetje avontuur op z’n tijd kan geen kwaad.

Op weg naar het stationnetje kwam ik onze buurman tegen, trots op zijn trekker, druk in de weer om de gemeente te helpen met sneeuwschuiven. De straat richting het station was al bijna brandschoon. Alleen het laatste stukje vroeg een beetje aandacht, maar niets wat twee benen en een goed humeur niet aankunnen.

Tot mijn grote verbazing (en lichte achterdocht) kwam de trein stipt op tijd aan. Weliswaar was hij ingekort van twee wagons naar één, maar dat bleek totaal geen probleem. Ik had de hele trein voor mezelf. Een privé-ritje, midden in een winteransichtkaart: besneeuwde heuvels, herten en konijnen die ineens perfect zichtbaar waren. 

Ook in de stad was alles keurig gestrooid en kon ik probleemloos mijn boodschappen doen. Geen glijpartijen, geen drama, geen paniek. Gewoon… winter.

En op de terugweg? Jawel hoor: de trein was wéér keurig op tijd.

Onderweg las ik in zowel de Nederlandse als de Hongaarse kranten over de complete chaos in Nederland. Vastgelopen verkeer, uitgevallen OV, algemene sneeuwpaniek.

Ik gniffelde zachtjes in mijn eentje in dat ouderwetse Hongaarse boemeltreintje waar iedereen me altijd om uitlacht.

Maar voorlopig……alles gaat hier gewoon door.

Hier geen chaos. Puur genieten.

Geboemel

 Sinds ik in Hongarije woon, ga ik opvallend graag met de trein naar de grote stad.

Nou ja, trein… het is meer een boemeltje. Zo eentje die niet zozeer rijdt, maar filosofisch vooruit beweegt. Heel langzaam. Maar geen probleem hoor, ik heb de tijd. Gewapend met mijn tas op wielen maak ik Kaposvár onveilig. Heerlijk: trein in, oortjes in, podcast aan, wereld uit.

Zo ook vorige week.

Normaal gesproken is de trein hier verrassend stipt. Echt waar. Maar deze keer niet. De app meldde vrolijk: problemen. Resultaat: een half uur vertraging. En dat is hier geen kleinigheid, want er komen geen treinen om de tien minuten. Nee, je hebt keuzes. Om 9.20 uur. Of om 11.40 uur. Meer smaken zijn er niet. Dus ik besloot Zen te worden en geduldig te wachten.

En jawel hoor, daar was hij dan eindelijk. Ik zat net lekker, oortjes nog in, toen de conducteur binnenstormde en in rap Hongaars een soort auditierap begon over… problemen. En iets met een bus. Ik kan me aardig redden in het Hongaars, maar dit klonk alsof hij bonuspunten kreeg voor snelheid. De kern was duidelijk: uitstappen bij het volgende station, daarna met de bus verder.

Prima. Geen probleem.

Dat had ik eerder meegemaakt. De treinen zijn stokoud, er mankeert regelmatig wat aan, maar ach: voor een paar euro ben je 45 kilometer verder. Dan mag je eigenlijk niet klagen. Dit is geen NS, dit is meer… een historisch museum op rails.

Maar toen begon het echte avontuur.

Na drie kwartier wachten op de bus (ook een concept met een ruime definitie van tijd), vertrokken we eindelijk. En die bus… die deed alles. Elk dorp. Elk gehucht. Elke verzameling huizen met een bushokje. Het voelde minder als vervoer en meer als een culturele rondreis door het achterland. Urenlang. Volledig zinloos ook, want er stapte natuurlijk niemand meer in. Wie gaat er nou na uren vertraging nog braaf op een station staan wachten?

Maar goed, ik ben wel op plekken geweest waar ik in vijftien jaar Hongarije nog nooit eerder was. Zo kun je het ook zien: gratis sightseeing. Onbedoeld, ongepland, maar authentiek.

Uiteindelijk kwam ik drieënhalf uur later aan op mijn bestemming. Moe, licht verouderd, maar rijk aan ervaring.

Het was een lange dag. Maar ach… wel echt op z’n Hongaars

Oudjaar op zijn Hongaars

 Oudjaar. Dat vieren we hier in Hongarije natuurlijk ook.

Tenminste… anderen vieren het. Ik niet. Wij hebben namelijk helemaal niks met oudjaar. Geen goede voornemens, geen aftelstress, geen “nieuw jaar, nieuwe ik”. Gewoon: volgend jaar, zelfde chaos.

Wat wél fijn is: het is hier vuurwerkvrij. Halleluja. Voor dieren is vuurwerk namelijk pure horror, maar daar doen ze hier gelukkig niet aan. Geen knallen, geen flitsen, geen hond die zichzelf onder de bank parkeert alsof de wereld vergaat.

Waar ze hier dan wél groot fan van zijn?

Eten.

Heel. Veel. Eten.

Bij voorkeur wordt er in de tuin een varken geslacht. Gewoon, gezellig. Daarna wordt werkelijk alles gebruikt: worsten, gezouten hammen, gerookt vlees… Als het ooit “oink” heeft gezegd, dan eindigt het uiteindelijk op tafel.

Het is één groot feest: 

De mannen snijden, hakken en doen alsof ze precies weten wat ze doen.

De vrouwen koken en bakken alsof het een Olympische discipline is.

Alles heerlijk traditioneel. En niemand vraagt zich af of dit “wel handig” is. Dit is gewoon hoe het gaat.

Geen tuin of geen zin om zelf met een varken aan de slag te gaan? Geen probleem.

Bij de Lidl en de slager kun je hier dus ook gewoon een big kopen.

Gewoon. In de winkel. Tussen de aanbiedingen.

                      (Let vooral op het feestmutsje, hilarisch gewoon)

Dus nee, wij doen niet aan oudjaar.

Maar als je ooit zin hebt in een feest met vlees, tradities en nul vuurwerk…

Dan weet je waar je moet zijn. 

Afscheid van Baco

 

Sommige honden kies je bewust uit. Andere rollen per toeval je leven binnen. Baco hoorde duidelijk bij die laatste categorie en achteraf was dat toeval misschien wel het mooiste cadeau dat we ooit kregen.

Hij kwam bij ons via de buren, die een nestje Vizsla’s hadden. Niet zomaar een nestje: maar liefst tien pups. Wij boden aan om te helpen ze in Nederland te verkopen. Jan moest toch die kant op, dus dat leek een mooie oplossing.

Er kwamen drie serieuze reacties. Daarom kochten we drie pups van vijf weken oud, met het plan om ze bij ons verder op te laten groeien tussen de andere dieren. Ze werden toch al niet meer door de moeder gevoed, dus dat voelde als een logische stap.

Maar het liep anders.

Daags voor vertrek naar Nederland brak één van de pups zijn pootje. Baco. De nieuwe eigenaar had geen interesse meer. En zo bleef hij bij ons. Zonder twijfel, zonder discussie. Gewoon… bij ons.

Achteraf gezien was dat de beste beslissing ooit.

Baco groeide uit tot mijn grote vriend. Trouw, gevoelig en altijd in de buurt. Hij hoorde erbij, vanaf het eerste moment. 

Al twee jaar geleden ging het langzaam slechter met hem. Lopen werd steeds moeilijker, opstaan werd een probleem. We zagen hem vechten, stap voor stap, op zijn eigen manier. Tot de dag kwam dat het helemaal niet meer ging.

De dierenarts kwam langs en er werd nog geprobeerd met medicijnen. We hoopten op verbetering, op meer tijd samen. Maar het mocht niet zo zijn. Uiteindelijk moesten we het moeilijkste besluit nemen: Baco laten inslapen.

Het is nu bijna een jaar geleden. Eerder kon ik er niet toe komen om hierover te schrijven. Het was simpelweg te moeilijk. 

Het huis is stiller zonder hem. En toch is hij overal. In herinneringen, in kleine gewoontes, in momenten waarop het voelt alsof hij er nog steeds een beetje bij is.

Dat toeval jou bij ons bracht, heeft ons zoveel gegeven.

Je was en blijft mijn grote vriend. 

Dag lieve, lieve Baco. We hebben van je genoten. Dikke kus.

Oma’s snoepschaaltje

 Als klein meisje kwam ik vaak bij mijn oma. Sterker nog, ik ben in haar huis geboren, mijn eerste levensjaar woonde ik met mijn ouders bij oma en opa in. Daar weet ik niks meer van, maar we verhuisden een straat verderop, dus ik kwam er dagelijks over de vloer. De kleuterschool, zo heette dat toen nog, was bij haar aan de overkant, dus ook vanuit de klas kon ik zo bij hen naar binnen kijken.

En zoals een echte oma had ook mijn oma altijd snoepjes. Snoepjes in een omaschaaltje met bloemetjes. Ik was dol op dat schaaltje.

Toen mijn oma overleden was, verhuisde het schaaltje naar mijn moeder. Weer snoepjes erin, nu voor mijn kinderen. Meer voor de show, want mijn moeder had een hele lade met snoep, maar toch pronkte het schaaltje in de vitrinekast.

En toen overleden mijn ouders en ging ik door het huis. De meeste spullen gingen weg, ik kon immer weinig meenemen, maar toen ik het schaaltje zag kwamen alle herinneringen aan mijn oma en mijn kindertijd weer terug.

Ik liet het in een doos naar huis sturen, in de hoop dat het schaaltje de 1400 kilometer zou overleven.

En nu staat ie bij mij. In mijn Hongaarse keuken.Met snoepjes. Voor mijn kleinkinderen.

De flessenbon

Bij jullie in Nederland was het al langer in gebruik, het retour brengen van blikjes, flesjes en glas. Wij hier in Hongarije lopen altijd een beetje achter, maar vorig jaar was het dan toch zover,ook hier werd het geïntroduceerd.

In het begin zat er nog geen statiegeld op de blikjes en flesjes, dus konden we er nog onderuit.

Even voor de duidelijkheid, blikjes,flesjes en andere verpakkingsmaterialen worden hier altijd al aan huis opgehaald, we hebben daar een  afschuwelijk lelijke grote  gele container voor. Dus wij hielden dat nog even aan.

Maar daarna ontkwamen ook wij er niet meer aan, met frisse tegenzin zamelden we de blikjes, plastic limonadeflessen en glazen flessen in. Heel lastig, want in de gele bak ging de hele flikkersebende  fijngestampt en plat erin, nu moet alles heel voorzichtig in een kratje gezet worden, want anders doet de scan het niet.

Mopperdemopper natuurlijk, want we wonen 45 km van de winkels af en wij gaan maar één keer in de veertien dagen naar de stad, dus we hebben een behoorlijke vracht leeg spul.

De eerste keer….vergeten mee te nemen. Elkaar de schuld gevend mopperden we ons door de winkels. Wat een gezeik.

De keer erna ( met de dubbele hoeveelheid uiteraard) liep de automaat vast.

Alarmbellen af. Mannetje erbij. 

En door…..

We zitten in de auto, op weg naar huis. Ik doe mijn hand in mijn zak. Flessenbonnetje!

Vergeten in te leveren. Zucht.

Lang verhaal kort….na nogmaals vergeten bonnetje, een keer verloren bonnetje, een keer in de automaat laten zitten is het vorige week voor het eerst gelukt: zonder dat het alarm afging, het bonnetje uit de automaat gehaald èn ingeleverd bij het afrekenen. Ha! We leren het heus wel.

Rollercooster

Beetje cliché klinkt dat, maar wel wat het was. 2024.

Het gevoel dat je in één jaar tien jaar ouder geworden bent.

Het heeft er flink ingehakt, de ziekte van mijn moeder, haar overlijden. Je vader die alleen achterblijft, ook ziek en invalide. De afstand van 1400 kilometer was ineens wel een probleem.

Het was de hel. 

Binnen vier maanden na mijn moeder, overleed ook mijn vader.

En ik had het er zó zwaar mee, dat had ik nooit gedacht.

Heen en weer geslingerd tussen schuldgevoelens ( ik had toch vaker moeten gaan), verdriet, maar ook opluchting dat verder lijden bespaard is gebleven.

Het huis moest in korte tijd leeg. Mixed emotions, wanneer je door de persoonlijke spullen van je ouders gaat. Het voelt zo raar. Ook weggooien van spullen die zij de moeite van bewaren vonden. Maar ook daar ontkom je niet aan.

Gelukkig ook de leuke dingen van het leven.

Een zoon die in mei getrouwd is, een zwangerschap bij de andere zoon met verwachting januari 2025, maar dan toch nog net voor dat afschuwelijke jaar om is op de valreep al een wolk van een kleindochter op tweede kerstdag. Een kerstkindje.

Kun je grotere tegenstellingen in één jaar tijd ervaren?

Dus toch nog snotterend, maar vooral blij en gelukkig het jaar afgesloten en op naar  2025.

Ik wens voor ieder een gelukkig, maar vooral gezondheid in het nieuwe jaar.