dinsdag 13 december 2016

Migrant

Ik kijk naar DWDD. 
Het gaat over een overleden cartoonist die grappige tekeningen maakte over van alles en nog wat. Ze laten Een tekening zien van een witte Nederlander naast een in een jurk gehulde man met een zwarte haardos met de tekst eronder: 'ik ben geen vluchteling, ik woon al twintig jaar naast u'.
'Grappig', zegt van Nieuwkerk, ' maar ook droevig'. Waarmee hij doelt op de desinteresse van de witte Nederlander op de tekening.

Ik moet meteen terugdenken aan honderd jaar geleden, toen ik naar mijn huis fietste, waar ik al bijna een jaar woonde inmiddels, er een vrouw naast mij kwam fietsen en meteen een geanimeerd gesprek met me begon, waaruit bleek dat zij mij vrij goed kende en ik haar eigenlijk niet. Zo'n geval van 'ik ken haar ergens van, maar wáárvan?Mijn hersens tolden door mijn hoofd.....wie is ze ook alweer....? Terwijl ze tegen me kletste, probeerde ik te ontcijferen wie ze ook alweer was, om niet door de mand te vallen.
Uiteindelijk moest ik het toegeven......, heel genant. 'sorry, ik weet dat ik je ken, maar ik heb geen idee waarvan......'. 
Ze schiet in de lach. 'Ik woon al bijna een jaar schuin tegenover je'. En dan weet ik het: Thea! Als ik haar in de straat of in het winkelcentrum tegengekomen was, had ik haar meteen herkend, maar in een andere stad kon ik het blijkbaar niet meteen plaatsen.
En zo heel idioot was het ook niet, zij altijd druk en weinig thuis, ik ook weinig thuis.
Wat ik wil zeggen: het was absoluut geen desinteresse, ik wist meteen haar naam, met wie ze getrouwd was, ik ben gewoon heel slecht in gezichten, maar namen daarentegen kan ik zeer goed onthouden.
Ik heb er nog steeds last van, gezichten onthouden is een drama en het speelt me ook parten als ik een serie kijk of een film. Ik vind alle personages op elkaar lijken en kan ze alleen uit elkaar houden als de hoofdrolspelers flink verschillen van elkaar in leeftijd, haar- of huidskleur, snor of baard en een pearcing  is ook altijd prettig.
Het heeft dus niks met mijn leeftijd te maken, ik heb het altijd al gehad. Maar ook niet met ongeïnteresseerdheid, want de namen weet ik wel altijd en de andere details, hoeveel kinderen ze hebben, hun namen en ook de leeftijden enz.

Dertig jaar later zijn we nog steeds bevriend, Thea en ik, ze kwam me ook opzoeken hier in Hongarije samen met haar man en als ik in Nederland ben, spreken we altijd af om bij te kletsen.
Dus als je me tegenkomt en ik reageer niet meteen enthousiast, dan is dat niet omdat ik geen interesse heb, of je niet wíl kennen, maar omdat ik gewoon slecht ben in gezichten. Ook als je naast me woont. En in dát geval ben ík de migrant.



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen